Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




maandag 17 juli 2000

"afscheid"

Denise ging hard achteruit. Ze verlamde weer, praten ging moeilijk, lopen ging niet meer en ze belande in een rolstoel. Ik vind het moeilijk om terug te denken aan deze tijd. Ze had veel pijn, niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Voor haar was het moeilijk om te zien dat ik nog alles kon doen en zij niet meer. Ik stond daar nooit bij stil. Toch genoot ze nog van het leven, ze wilde nog zo veel. We kregen eigen zeehondjes bij zeehondencreche pieterburen, van Stichting Doe Een Wens heeft ze een prachtige poezenkamer gekregen en zijn we naar Disneyland Parijs geweest. Maar toen ze weer zo snel achteruit ging, wisten we dat het snel voorbij zou zijn, dat ze niet meer beter zou worden. Pas toen begon ik dat ook te beseffen. We dachten dat Denise onze verjaardag van 23 augustus niet zou halen, daarom hebben we een groot feest gevierd in Juli. Denise mocht iedereen uitnodigen wie ze maar wilde dat er kwam. Ik wist dondersgoed dat dit ook een soort van afscheid was. Het werd een prachtige dag, er stond een grote tent in de tuin van mijn opa en oma, mijn moeder had een speurtocht uitgezet welke we die middag met zijn allen gingen lopen. Het leuke was dat het groepje van Denise als eerst vertrok met de speurtocht, maar ook weer als laatste binnen kwam, ze waren verdwaald. Het was een hele mooie dag geworden, helemaal in het teken van Denise. Denise kreeg heel veel kadootjes en ik was jaloers. Ik vind het ontzettend stom dat ik toen zo jaloers was, ik heb me er heel lang schuldig om gevoeld, ik ging niet dood, ik had nog een leven voor me. Maar nu leg ik me er bij neer, ik was bijna tien. Toen ging ik er op een hele andere manier mee om dan dat ik er nu mee om zou gaan.
Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik me trots. Ik ben trots op Denise, hoe zij met de situatie om ging. Mensen zeggen vaak dat ze al zo volwassen was.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten