Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 10 oktober 2000

Haar dag!

Denise had zelf al een beetje uitgezocht hoe ze haar begrafenis wilde hebben. Ze wist welke liedjes er gedraaid moesten worden, dat de mensen niet treurig gekleed moesten en dat ze heel veel bloemen wilde. Het liefst paarse bloemen of witte lelies. Ze was gek op witte lelies en ze hield van de kleur paars.
Denise wilde dat Stil in mij van Van Dikhout werd gedraaid, net als Mamma mia van de ABBA eightteens en het liedje: “een doodgewone kat”. Dat laatste liedje ging ik met papa oefenen. Ik weet nog wel dat ik op zijn schoot zat en dat ik steeds heel hard moest huilen. Papa zei dat ik nu eens moet stoppen met huilen, anders konden we nooit oefenen.
Ik kon slecht slapen. Ik was bang dat Denise haar geest in het huis zou ronddwalen. Ik vond het een angstig idee dat er een lijk recht onder mijn slaapkamer lag. Toch wist ik dat Denise mij geen kwaad zou doen. Ik ging regelmatig naar haar toe. Soms met iemand samen, soms alleen. Alleen vond ik het prettigst, want dan ging ik tegen haar praten. Dan vertelde ik hoe erg ik haar al mis, dat ik het stom vind dat ze dood is, maar dat ik blij voor haar ben dat ze geen pijn meer heeft. Ik haalde herinneringen op, soms moest ik zelfs lachen. Ik gaf haar altijd een kusje als ik weg ging. Huilend.
Mijn broertje Dylan en ik mochten de kist van Denise versieren. We hebben de binnenkant van de deksel helemaal volgeplakt met poezenplaatjes en foto’s, zodat Denise in haar kist nog alles kon zien. Ook hebben we dingen meegegeven, zoals knuffels. Dan kan ze lekker spelen in de hemel. Iedereen die Denise nog wilde zien, kon dat thuis doen, op de dag van de begrafenis is de kist gesloten.
De ochtend van 10 oktober. Ik weet nog goed hoe de deksel op de kist ging. Denise is naar beneden gedragen en op de tafel in de voorkamer neergelegd, in de kist. We stonden er met z’n allen omheen. Het was de laatste keer dat we haar in het echt konden zien. Ik vond het een erg moeilijk moment en het staat nog steeds als vers op mijn geheugen gegrift. Na het laatste kusje ging de deksel erop. Ieder van ons draaide een knop aan. We konden haar nooit meer zien. Ze werd de auto in gedragen. Mensen reden ons achterna, naar de kerk waar nog meer mensen stonden te wachten. Daar stond ze dan. Een witte kist in de kerk met een prachtig bloemstuk erop. Wij moesten in de rij staan aan het begin van de kerk. Veel mensen kwamen langs om ons te condoleren, er leek geen eind aan te komen. Het was heel druk in de kerk. Heel mooi. Er lagen honderden bossen met paarse en witte bloemen om haar heen. Het zag er eigenlijk wel vrolijk uit. Iedereen kon zien dat ze heel erg van paars hield. Ik vond het maar een verschrikkelijk idee dat Denise in die kist lag.
De dienst was echt heel mooi, veel liedjes, veel sprekers. Er werden klasgenoten naar voren geroepen die iets wilde zeggen. Er werden kadootjes bij de kist gelegd, zoals een voetbal en tekenspullen. Met zijn allen werd gezongen op de liedjes die Denise had uitgezocht. Ik heb ook nog een gedicht voorgelezen die ik had geschreven. Er werden kaarsjes aangestoken. Na de dienst reden we met iedereen naar de begraafplaats. Op de parkeerplaats kreeg iedereen een paarse helium ballon waar hij of zij een kaartje aan kon doen die in de kerk geschreven kon worden. Alle ballonnen werden tegelijk opgelaten en het was prachtig. De kist zakte. Iedereen mocht langslopen en er een bloem in gooien. Dag lieve Denise. Terwijl mijn papa en mama bij Denise achter bleven, om te helpen met begraven, ging ik met de rest van de mensen naar de aula, waar nagepraat kon worden.
Denise werd begraven, nooit meer kon ik haar zien. Ik kan alleen naar haar plekje toe. Het plekje waar haar huisje is gebleven. Haar plekje.
De middag na de begrafenis waren er twee hele mooie regenbogen. Twee bij elkaar. Ik vond dat heel bijzonder. Ik moest denken aan Denise, maar ook aan mijn oom die ook is overleden aan kanker. Voor mij voelde het als een bevestiging dat Denise bij mijn oom is.
Mijn lieve Denise, mijn tweelingzusje.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten