Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 5 oktober 2000

Mijn dappere tweelingzus

Toch heeft Denise onze echte verjaardag nog wel gehaald. We werden tien jaar. Het was best wel een rare dag. Iedereen wist dat Denise niet ouder zou worden. Het ging steeds slechter. Denise haar uiterlijk was helemaal veranderd door de dexamethason en prednison, praten lukte niet meer en Denise was verlamd aan de linker kant. Denise hield zichzelf bezig door mandala's te kleuren, dat was eigenlijk nog het enige wat ze kon. Later kon ze zelfs dat niet meer. Ze kreeg een "praatmachine" die voor haar kon praten. Denise was moe, lag veel op bed. In die tijd begon ik moeite te krijgen met inslapen. Ik was bang. Mama las ons verhaaltjes voor om ons voor te bereiden op de dood. Zo las ze een verhaaltje van het hartevogeltje. Het hartevogeltje leeft in je lichaam, het huisje. Als je doodgaat, gaat je hartevogeltje ergens anders wonen en blijft je huisje achter. Dat verhaal vergeet ik nooit meer. Net als het verhaal van "Kleine Sofie en Lange Wapper, een fantasieverhaal over een meisje dat doodgaat. Maar toch was ik bang, ik wilde niet dat ze dood ging, al wist ik dat het voor haar beter was. Ze was op, ze wilde niet meer.

De laatste avond weet ik nog goed. Ik wilde graag dat ze naar bed ging, zodat ik mocht spelen met haar "praatmachine". Ik wist toen nog niet dat ze nooit meer beneden zou komen. Ik voel me hier nog steeds schuldig over. Toen ik in bed lag ben ik weer naar beneden gegaan omdat ik niet kon slapen. Ik ging naast mama op de bank zitten. Mama zei: "Ik denk dat het nu niet lang meer gaat duren, Denise is echt heel erg ziek." Deze woorden vergeet ik nooit meer. Mama had gelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten