Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 17 november 2011

Dokter, is er ook iets met mijn hart aan de hand?

Vandaag moest ik naar de cardioloog. Ik kon gelijk na mijn dienst in het ziekenhuis naar hem toe, dus dat was wel makkelijk. Jammer dat ik zo lang in de wachtkamer moest wachten, ik had het gevoel door iedereen aangekeken te worden omdat ik mijn uniform nog aan had. Het was nogal druk op de afdeling op het laatst, waardoor ik me nog moest haasten om op tijd bij de cardioloog te komen.
Eerst werd er een hartfilmpje gemaakt en werd mijn bloeddruk gemeten, daarna kon ik weer in de wachtkamer plaats nemen, opnieuw wachten. Na een kwartier werd ik eindelijk binnen geroepen. Ik was toch wel een beetje nerveus, ik had natuurlijk wel meegekeken op het ECG-papiertje en zag dat er een lichte afwijking was. Maar gelukkig bleek dit niet erg te zijn. De cardioloog vroeg waarom ik kwam en eigenlijk kwam zijn reactie op mij over dat hij het maar onnodig vond dat ik kwam. Ik ben nu al een aantal keer flauwgevallen en gezien de hartproblemen in de familie zou ik het graag willen laten controleren. Gewoon om het uit te sluiten. Ik vertelde ook over mijn vader, hij vroeg of we obductie hadden gedaan. Ik vertelde dat we dit niet hebben laten doen, papa wou dat niet en zowieso liet de situatie niet echt de ruimte om daar uitgebreid over te beslissen. De cardioloog vertelde dat het eigenlijk wel had moeten gebeuren, zodat het voor de nabestaanden duidelijk is wat er is gebeurd en er gerichter gezocht kan worden naar eventuele "hartkwalen" bij familieleden. Ik vond het wel vervelend dat hij dat zo zei. Ik kan er niks aan doen en ik kan het al helemaal niet meer terug draaien. Kon dat maar. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. Ik kreeg nog meer het gevoel dat hij het niet nodig vindt. Ik had het gevoel me te moeten verantwoorden, en zelfs te moeten bewijzen, waarom ik graag onderzocht wil worden. Ik maak me zorgen, papa is dood door "acute hartdood", mijn opa's hebben allebei wel eens hartritmestoornissen gehad, mijn oom heeft iets, de oom van mijn vader, een nichtje van mijn vader, kortom, bijna heel mijn vaders kant. Ik wil gewoon duidelijk hebben dat mijn hart goed is, ik val toch niet voor niets flauw. Gelukkig begreep hij me toen wel en hij gaat me onderzoeken. Over twee weken mag ik terugkomen voor een echo en een fietstest. Gelukkig. En als er niks aan de hand is, dan weet ik dat ook weer. Dan ben ik gerustgesteld.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten