Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zaterdag 19 november 2011

"Heavy shit" bij Humanitas jongerendag

Hoe omschrijf je een gevoel als je allemaal gevoelens door elkaar heen hebt lopen en die allemaal heftig aanwezig zijn? Ik weet het niet. Voor het eerst weet ik niet hoe ik mijn gevoel moet omschrijven. Normaal weet ik altijd goed te verwoorden wat ik voel, ik voel me opgelucht, blij, verdrietig, boos of bang. Maar nu, nee, ik wist het niet. Toch moest ik antwoord geven op die vraag tijdens de afsluiting van de jongeren ontmoetingsdag van Humanitas "jongeren in rouw". "Ik voel me vreemd" heb ik maar gezegd. Ik voelde verdriet, eenzaamheid, verbondenheid, opluchting en woede. Heel mijn lichaam voelde raar, waarschijnlijk door alles van die dag. Het was heftig, heftiger dan voorgaande jaren vond ik, maar dat ligt denk ik aan mezelf, aan mijn gemoedstoestand van dit moment.

De dag begon met een prachtig pianospel, terwijl wij de kaarsjes aan mochten steken. Dit moment vind ik altijd heftig, ik probeer me altijd groot te houden. Ik ken bijna niemand en ik wil me niet kwetsbaar opstellen. Maar vandaag kon ik het niet drooghouden, tranen stromen over mijn wangen. Ik was niet alleen. Daarn kon ik even lekker mijn energie kwijt bij speksteen bewerken. Creatief bezig zijn, ik weet dat het helpt bij mij!
Na de overheerlijke lunch deed ik mee aan de workshop Klank, adem en JamB. Vorig jaar deed ik ook zo'n soort workshop en toen ik thuis kwam voelde ik me vreemd, ik had een gigantische baksteen in mijn keel zitten, omdat ik niet wilde huilen. Achteraf een beslissing waar ik spijt van had. Nu was het anders. Ik ervaarde de workshop anders. Ik leerde om te ontspannen, om je door middel van adem te richten op het puntje van je tenen, je buik, je rug of wat dan ook. Het werkte. Het was net of ik mijn teennagel op opblazen met mijn lucht. Zo voelde het. Heel bijzonder. Ik merkte wel dat ik nog erg veel spanning in mijn lichaam had zitten en dat ik daar vanaf wilde. De jamB kwam daarom goed van pas. Lekker slaan op de trommel. We leerden ritmes, maar we gingen ook een beetje improviseren. Heerlijk was dat. We sloten de workshop af met een ontspannen pianospel. Ik heb trouwens nog iets bijzonders mee mogen maken. Een kwartier lang moets ik op een bed gaan liggen, kreeg een koptelefoon op en Roger Spees speelde dan speciaal een intuitief pianospel aan de hand van mijn sterrebeeld, aura en zijn gevoel daarbij! Heel indrukwekkend, heel fijn en heel bijzonder. Ik lag daar op dat bed, luisterde aandachtig naar de muziek en begon gewoon dingen te herkennen. De melodie die hij speelde koppelde ik aan herinneringen en gevoelens, ik kreeg het gevoel dat ik in een hangmat hing, tussen de pijnbomen in een warm land. Zo'n bijzonder gevoel. Ik heb het muziekje meegekregen, dus ik kan hem vaker luisteren!
Al met al dus een dag met heel veel verschillende gevoelens, mooie gesprekken, verbondenheid, herkenning en troost. Ik ben er weer even achter gekomen dat ik niet de enige ben met ellende en verlies, ik ben niet de enige die rouwt. 
Ik ben niet alleen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten