Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




vrijdag 4 november 2011

#kanjerguusje

Zaterdag las ik op twitter dat #kanjerguusje haar strijd tegen kanker heeft verloren, maar dat ze tot het eind heeft gevochten om zelf te bepalen wanneer ze mocht gaan. Haar leven is van haar. Haar vader schrijft regelmatig iets op twitter over het proces naar de uitvaart toe. Ik lees ook regelmatig zijn blogs. Ik herken zo veel in wat hij beschrijft. Ik denk nu heel veel aan de tijd dat mijn zusje overleed. Dat ik vaak naar haar slaapkamer ging om haar weltrusten te wensen, dat ik een gedicht ging schrijven om voor te lezen tijdens de dienst, dat ik mooie kleding ging kopen voor de begrafenis. Denise heeft veel van haar eigen begrafenis uitgezocht, ze wist welke muziek er gedraaid moest worden. Regelmatig ging ik met mijn vader een liedje oefenen om uit mijn hoofd te zingen. De vader van #kanjerguusje beschrijft dat ook, wat hij doet, wat hij voelt en hoe de omgeving ermee omgaat. Hij is een vader, ik ben een zus, maar toch heel herkenbaar. Door hun verhaal, lijkt het alsof ik weer een beetje terug in de tijd ben gegaan en ook nog aan Denise haar bed sta. Beelden lijken vers op mijn netvlies te staan. Ik wist niet dat het verhaal van een voor mij onbekende zoveel met me zou doen. Ik heb veel respect voor Lowie van Gorp, zijn vrouw en zijn kinderen, hun familie, vrienden, collega's, klasgenoten van Guusje.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten