Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 23 november 2011

"Mist"

Alweer die mist, veel mensen worden er gek van, maar ik krijg er inspiratie van. De geur van de mist doet mij denken aan de wintersport. Ik stel me voor dat ik midden op de piste sta, ter hoogte van de wolken. Het is dan ook echt super mistig, je ziet niet waar de piste begint en stopt, bochten moet je gokken. Letterlijk in de wolken. Heerlijk. In Nederland zit je alleen niet in de bergen, kun je niet snowboardend de mist door. Helaas. Maar toen ik vandaag in de bus zat, naar buiten keen en me afvroeg wanneer ik op het stopknopje moet drukken, bedacht ik me ineens dat de mist je gelijk heel beperkt maakt. Vooral in je zicht. Ik ben voorzichtiger met fietsen, bang ineens iets tegen te komen. Ik liep de bus uit, recht op mijn mijn gevoel af. Waar heb ik mijn fiets neer gezet, daar ongeveer, denk ik. Ik loop er maar naar toe. Dat voelde vreemd. Een nieuw gedicht werd geboren.

MIST


Ik loop buiten
omringd door grauwe
koude lucht
vocht daalt op mijn wimpers
doorschijnbaarheid
gevlucht
ik kijk om me heen
zie alleen mezelf
maar staan
en de grond
waarop ik sta
de rest lijkt vergaan


ik loop door
zonder te zien
hoe de weg loopt
of wat ik achterlaat
het voelt vreemd
vreemd om door te lopen
zonder te weten
wat komen gaat

Geen opmerkingen:

Een reactie posten