Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 4 november 1998

Slecht nieuws

Mijn zusje was acht toen haar gevecht begon. Een zwaar gevecht wel te verstaan. Het begon allemaal in 1998. Ze klaagde over dubbelzien, maar dit was niet een reden om haar door te sturen. Vele doktersbezoeken, maar telkens weer naar huis gestuurd. Tot op die ene dag. Een dokter had gezegd dat ze een scan moest laten maken van haar hoofd. De uitslag was verschikkelijk. Mijn zusje had een hersentumor  in haar hersenstam, waar niks meer aan te doen was. Opereren was geen optie, wegens de plek. Ze had nog maar twee maanden te leven, werd er gezegd. Er was een kans dat haar leven iets gerekt kon worden met een chemokuur, zo zou ze goed afscheid kunnen nemen. Een kind van acht dat afscheid moet nemen...hoe verzin je het.

Ik was zelf ook acht jaar, echt nog een klein speels meisje. Ik kan me helaas niet meer herinneren hoe ik het slechte nieuws hoorde. Of misschien is dat wel een geluk. Ik wist dat ze ernstig ziek was, ik wist dat ze dood zou gaan, maar ik kon me er niets bij voorstellen. Het gebeurde gewoon.

1 opmerking:

  1. Ontroerend, verdrietig & indrukwekkend

    Ondanks alles wat jij hebt meegemaakt ben jij een stralende persoonlijkheid.

    Als jij mijn lesruimte binnenkomt, is het alsof de zon gaat schijnen.
    Respect voor jouw kracht en hoe jij je inzet om lotgenoten van jouw zusje te helpen.

    Diep respect!
    Groetjes, André

    BeantwoordenVerwijderen