Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 8 december 2011

Eén heel jaar lang de titel "Jonge Vrijwilliger van het jaar" achter mijn naam!

Gister was het dan eindelijk zo ver. De prijsuitreiking van de Jonge Vrijwilliger van het jaar verkiezing. Ik had behoorlijk wat  "crew" meegenomen en dat vond ik echt onwijs gaaf. Mijn moeder en mijn broertje waren er natuurlijk, mijn opa van mijn moeders kant, mijn oma van mijn vaders kant en twee ooms en tantes met kids. Tevens waren er ook drie vertegenwoordigers van het Colombinehuis bij natuurlijk.
De avond begon met een algemeen praatje over hoeveel vrijwilligers er bestaan en hoeveel geld dat nederland bespaart. Behoorlijke aantalen, ik heb helaas niet echt onthouden hoeveel precies, daar was ik te zenuwachtig voor, maar het ging om ongeveer 5.5 miljoen vrijwilligers in Nederland en heel veel miljarden aan euro's. Daarna moest ik naar voren komen, samen met een andere genomineerden. Er werd mij gevraagd iets te vertellen over het vrijwilligerswerk dat ik doe, waarom ik dat zo leuk vind en of ik er verder nog andere dingen bij doe. (Tja, dat doe ik zeker, te veel om op te noemen eigenlijk. Daarna ging de uitreiking beginnen. De winnaar was al bekend, dat was al in een envelop opgeschreven. Toen de envolop in beeld kwam, begon mijn hart te bonken. Ik hoopte zo dat ik het werd, maar ik wist het echt niet. Ik kon me aan de ene kant voorstellen dat die ander ook kon winnen, hij doet veel vrijwilligerswerk in de techniek. Ik durfde dus eigenlijk niet te gokken wie zou winnen.
Als ik televisie kijk heb ik altijd een hekel aan dat geklets tijdens zo'n uitreiking, dat tijdrekken om het spannend te maken vind ik verschrikkelijk. Nu helemaal, nu het om mij ging. Het openen van de envelop leek een eeuwigheid te duren! Ondertussen knalde mijn hart bijna uit mijn keel. Om het ongemakkelijke gevoel weg te nemen, gingen we met z'n allen even roffelen. De wethouder keek naar het papiertje. Zei nog wat. Toen draaide hij hem ineens om. Daar stond mijn naam! Ik was blij, had een glimlach van oor tot oor en wist me geen houding te geven. Ik liep maar naar voren. Iedereen feliciteerde mij. Heel bijzonder, voelde me heel speciaal. Ik mocht de cheque met 500 euro in ontvangst nemen, kreeg een award en een mooi bosje bloemen. Ik moest op de foto voor de krant, waardoor ik me alleen nog maar beroemder voelde! Heerlijk gevoel!
Wat ik van te voren niet wist, is dat ik nu een heel jaar ambassedeur ben van de jonge vrijwilligers van Dronten. Ik mag het land door, om jongeren te vertellen waarom het zo leuk en bijzonder is om vrijwilliger te zijn. Van de 500 euro gaat 250 euro naar het Colombinehuis, en de overige 250 euro gaat naar de promotie, mijn taken als ambassedeur. Ik weet nog niet precies wat het allemaal inhoudt, maar dat krijg ik snel te horen. Ik ben benieuwd! Ik vind het in ieder geval een hele eer dat ik de titel van Jonge Vrijwilliger van het Jaar achter mijn naam mag zetten en dat ik ambassedeur ben!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten