Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 12 januari 2012

Of ik gelukkig ben?

Eergisteren vroeg iemand aan mij of gelukkig ben. "Ja!" antwoorde ik stellig. Hij bleef me aan kijken en zei me niet te geloven. Weer zei ik "ja". Ik vond het vervelend dat hij me zo aan bleef kijken, gaf ik zo twijfelachtig antwoord? "Ja," zei ik nog een keer "ik denk echt dat ik gelukkig ben!" Nu hoorde ik de twijfel. Ik denk het, maar waarom weet ik het niet zeker? Ik heb natuurlijk dingen meegemaakt die veel anderen niet hebben meegemaakt. Ik ben mijn tweelingzusje en mijn vader verloren. Iedere dag draag ik dat mee, iedere dag rouw ik, ben ik wel verdrietig, maar tegelijk ben ik ook heel trots. Ik ben blij dat ik hun zus en dochter mag zijn. Natuurlijk is het verschrikkelijk om hen te missen, maar ik moet toegeven dat het me wel heeft gemaakt zoals ik nu ben. Ik ben een doorzetter, ik weet wat ik wil met mijn leven en als ik iets wil, dan wil ik die droom het liefst zo snel mogelijk waarmaken, want ik heb geleerd dat het leven zo voorbij kan gaan. Ik geniet van iedere dag, ik ontvang hem met open armen en probeer van iedere dag iets leuks te maken. Natuurlijk is niet iedere dag even leuk, ik heb ook mijn rotdagen. Toch weet ik dat het maar één dag is en dat het waarschijnlijk een reden heeft. Ik ben blij met de mensen om me heen. Zonder hen ben ik eenzaam. Ik geniet van vakanties en ik vind het heerlijk om van vakantie mijn werk te maken. In de schoolvakanties ga ik het liefst van huis weg, het liefst naar het buitenland. Zelf vakantie vieren of werken. Ik heb vorige week echt een gigantisch gave vakantie gehad, hierdoor ben ik het leven nog meer gaan waarderen. Het is echt heerlijk om wakker te worden en gelijk een fijn gevoel te hebben, omdat je weet dat het een leuke dag gaat worden. Fijne mensen om je heen, een glimlach op je gezicht en een gevoel van genieten die ik nu niet kan omschrijven. Op dat soort momenten weet ik zeker dat ik gelukkig ben. Op momenten dat ik bijvoorbeeld een onvoldoende heb gehaald, het de sterfdag is van papa of denise, tijdens een ruzie of gewoon tijdens een "baaldag", voel ik me soms niet gelukkig. Het rotgevoel overheerst dan, maar diep van binnen weet ik dat ik gelukkig ben. Ik zou mijn leven voor geen goud willen missen, zou niet met iemand anders willen ruilen en ik zou niets willen veranderen. Ik voel me fijn, zoals ik nu ben, zoals ik nu leef en alles wat ik meemaak. Ik kan overal mijn leermoment uithalen. Als ik papa en Denise kon terugkrijgen in dit leven had ik daar zeker voor gekozen, maar ik weet dat het niet kan en daarom geniet ik van de herinneringen en ik weet nu zeker dat ze bij mij zijn.
"Ja, ik ben gelukkig!" is dus een eerlijk en gemeend antwoord!

1 opmerking:

  1. Zo is het Fabienne. Natuurlijk kun jij jouw vader en zusje missen, maar ondanks dat ook heel gelukkig zijn. Toch is het wel een bewuste keuze die je maakt. Het kost kracht en positiviteit om met hen in je hart het leven verder te genieten. Ik heb oneindig veel respect voor je. Kanjer!

    Liefs, Karin

    BeantwoordenVerwijderen