Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 31 januari 2012

Papa zal me vast uitlachen!

Afgelopen maandag zat ik in mijn eentje in mijn kamer, te werken aan de bouwpakketten van de Ikea. Ik vond mezelf best handig. Ik gebruikte een schroevendraaier voor de schroefjes, moersleutels voor de moertjes en toen ik er achter kwam dat ik geen hamer had terwijl ik hem wel nodig had, vond ik een nijptang ook wel geschikt om me te timmeren. Dit lukte en het kastje, het tafeltje, de stoelen en de slaapfauteuil staan stevig in mijn kamer. Ik ben best trots op mezelf dat ik het in mijn eentje voor elkaar heb gekregen, vooral het tweedehands kastje zonder bouwpapieren stond in één keer.
En dan ineens is er dat moment, dat vreselijke gevoel van gemis. Ik dacht aan papa. Ik dacht aan hoe mijn leven eruit zal hebben gezien als papa er nog was. Zou hij me dan helpen met mijn kamer? Zou ik dan wel op kamers zijn gaan wonen? Of woonde ik dan al lang op kamers? Ik weet het niet en ik zal er nooit achter komen. Nu helpt opa mij veel met mijn kamer, zo zorgt hij voor de gordijnen, boort hij de gaten in mijn muur en zorgt hij dat ik gas en licht heb. Als papa er nog was denk ik dat papa dat voor mij zou hebben gedaan. Maar helaas. Papa is er niet. Papa is er nooit meer. Dat doet pijn. Gelukkig heb ik nog andere lieve familie die me helpt, daar ben ik heel blij mee.

Gelukkig was ik alleen tijdens het in elkaar zetten van de ikea spullen. Ik denk dat papa het allemaal veel slimmer had aangepakt en had gezegd hoe ik het best te werk moest gaan. Maar ik was alleen, niemand lette op mij, behalve papa uit de hemel. Ik denk dat hij lachend toekeek, toen ik zat te klooien met de schroefjes die niet verder wilde draaien en waardoor ik de blaren op mijn handen kreeg. Maar lieve papa: “ De spullen zitten in elkaar, staan stevig en hebben een mooi plekje op mijn kamer gekregen, zonder hulp van anderen, goed he pap?" Kleine meisjes worden groot (en handig).




Geen opmerkingen:

Een reactie posten