Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zaterdag 11 februari 2012

#Twittertroost

Gister plaatste ik een bericht op dit blog over hoe moeilijk ik de vraag "Heb je nog broers en zussen?" vind. Ik plaatste het linkje op twitter en meteen kwamen er reacties op. Van mensen die ik niet ken. Mensen die twitter hebben, mijn verhaal herkennen. Dit vind ik bijzonder aan twitter. Ik plaatste het bericht, omdat ik dacht dat ik de enige ben die moeite met die vraag heeft. Dat ik de enige ben die niet weet hoe ik over mijn zusje moet praten in situaties dat ik dat niet wil, terwijl ik me gelijk zo schuldig daarover kan voelen. Via twitter belande ik op een blog van een ander meisje dat haar zus is verloren. Ik las haar berichten en opeens stond haar bericht daar over die moeilijke vraag. Ik ben dus niet de enige brus die dat moeilijk vind. Het is gewoon moeilijk. Ik vind het prettig om te lezen dat ik niet alleen ben. De situatie is natuurlijk helemaal niet tof, maar het is fijn om te lezen dat je ergens niet alleen in bent, ookal voelt dat zo. Ik las op haar blog dat ze ook ineens door verdriet en pijn overvallen kan worden, door een bepaalde plek of situatie. Ik vind mezelf altijd zo raar, zo zwak als mij dat overkomt. Maar ik ben dus niet alleen. Ik ben niet alleen. Ik besef weer hoe fijn lotgenotencontact is. Zelfs via twitter.

1 opmerking:

  1. Hallo Fabienne!

    Wat een krachtig stuk, het beschrijft heel mooi onze 'ontmoeting'. Ik ben blij dat deze media er zijn en er op die manier contact wordt gelegd. Het is fijn samen te delen en te ontdekken dat je samen niet alleen bent. Ik ben blij dat ik in contact ben je met gekomen en weet zeker dat er nog heel veel mooie dingen uit voort gaan komen! Lijkt mij leuko m in contact te blijven.

    BeantwoordenVerwijderen