Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




vrijdag 10 februari 2012

Wat moet ik zeggen?

Met dit blogbericht wil ik jullie even laten weten hoe moeilijk ik een bepaalde vraag vind. Ik denk namelijk niet dat jullie daar altijd bij stil staan.
Iedere week kom ik wel een paar keer voor het volgende dilemma te staan. Wat moet ik zeggen als mensen vragen of ik broers en zussen heb?
Ik weet het niet. Het is zo dubbel. Ik wil niet aan iedere vreemde vertellen wat ik heb meegemaakt. Tevens schrikken mensen dan vaak en ze willen er meer over weten. Ik voel me dan altijd verplicht om meer te vertellen en vaak doe ik dat dan ook. Aan de ene kant zeg ik het liefst dat ik alleen een broertje heb. Als mensen dan vragen hoe oud hij is, hoef ik alleen maar 14 te zeggen en dan lieg ik niet. Als ik zeg dat ik een broertje en een zusje heb, vragen ze ook naar de leeftijd. Bij mijn broertje weet ik nog wel wat ik moet antwoorden, maar wat zeg ik over mijn zusje. Zeg ik dat ze ook 21 is, met als gevolg dat mensen concluderen dat je tweeling bent en daarop verder gaan vragen? Of zeg ik dat ze 10 is, terwijl dat eigenlijk ook niet klopt. Zij is niet 10. Ze is is misschien wel 10 jaar geworden, maar ze zou nu 21 jaar zijn. Ik vind dat ook zo moeilijk, ik weet gewoon niet hoe ik antwoord moet geven op die vraag. Als ik zeg dat ik alleen een broertje heb, om te voorkomen dat ik aan vreemden uit moet leggen dat mijn tweelingzusje is overleden, lieg ik, want dat is niet zo. Ik heb niet alleen een broertje, ik heb ook een zusje en ook al zien we haar niet meer, ze is nog wel mijn zusje en dat zal ze altijd blijven. Zij blijft voor mij altijd bestaan. Ze was altijd bang dat we haar zouden vergeten en wij hebben altijd tegen haar gezegd dat het niet zal gebeuren. Als ik vervolgens niet ga zeggen dat zij mijn zusje is, ben ik haar toch aan het vergeten. Dat wil ik niet. Ze hoort erbij. Ik wil daar niet over liegen, maar soms weet ik het gewoon niet. Ik kan nu niet zeggen hoe ik het best kan reageren, want ik heb bij elke optie geen fijn gevoel.
Voordat ik daadwerkelijk een antwoord geef op de vraag of ik broertjes en zusjes heb, gaat het er in mijn hoofd al gigantisch te keer. Wat zeg ik, hoe zeg ik het, wil ik dat wel, hoe los ik dat dan op?
Uiteindelijk zeg ik vaak wel dat ik een broertje en een zusje heb met de hoop dat ze niet door gaan vragen. Soms doen ze dat gelukkig niet. Soms doen ze dat wel. Als ik die persoon mijn verhaal toe vertrouw, vertel ik dat ze is overleden, maar als ik me niet op mijn gemak voel bij de vraagsteller, dan probeer ik snel op een ander onderwerp te komen, voor dat de ander de kans heeft om een volgende vraag te stellen.
Ik weet niet of het een goede oplossing is, maar meestal werkt het wel. Heb jij een idee? Laat het me weten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten