Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




maandag 19 maart 2012

Op pad met Estivant: In Oostenrijk en in het ziekenhuis!

Een vette vakantie met toffe collega's in Oostenrijk, in de sneeuw met een lente zonnetje? Het kan echt, bij Estivant! Wil jij volgend jaar ook mee, meld je dan aan bij Estivant (zomerwerk.nl), ga er dit jaar werken en volgend jaar beleef je misschien net zo'n estifantastische tijd als ik!

We vertrokken vanuit Nijmegen, met 3 busjes naar Oostenrijk. Enthousiast begonnen we de reis, We hadden een "file-disco", dansten op de vluchtstrook in Duitsland tijdens de langdurende stilstaande file, probeerden onderweg tijd te rekken om niet te vroeg in Oostenrijk aan te komen. Uiteindelijk kwamen we met twee busjes en 1 auto aan in Oostenrijk, 1 busje is helaas weggesleept door schade. We gingen al gelijk de piste op, in Niederau. Het was maar een klein gebiedje, maar wel ideaal om te wennen aan de "slushpuppy" sneeuw. Het was al super gezellig, iedereen had een groepje gevonden van eigen niveau, om samen te skieën en te boarden. 's Avonds was er nog een kennismakingsborrel in het hotel en lag ik lekker vroeg ik mijn bed, om de gemiste slaap van de nacht ervoor in te halen. De volgende dagen gingen we naar een ander gebied, het grootse skigebied van Oostenrijk, Skiwelt Kaiser in Brixen im Thale. Wat was het heerlijk, ik boarde met een super gezellig groepje mee, heb het prima naar mijn zin gehad. We moesten het hebben van de sneeuw in de ochtend, toen was het nog lekker koud, tegen lunchtijd werd het te warm, de zon stond er op te branden en het skieën werd bijna waterskieën. Op het terras was het heerlijk vertoeven, de zon bruinde onze gezichten. Koud konden we het niet hebben. Ik vind het best een raar idee, om met dat mooie weer te boarden in de sneeuw, mega warme kleding aan te hebben, om je vervolgens leeg te zweten van de hitte. Na al het gezellige avontuur op de piste, maakten we een super party in de apres-ski disco. Wat een gezelligheid, wat een lol en wat een plezier.
Helaas gaat de tijd ook wel heel snel als het leuk is en kwam er snel een einde aan de vakantie. Ik heb het echt onwijs naar mijn zin  gehad, nieuwe collega's leren kennen, andere beter leren kennen, weinig geslapen en heel veel gelachen. Het was echt onwijs "Estifantastisch"!

Helaas eindigde het avontuur van mij iets minder leuk. De terugweg in de auto werd ik ineens niet lekker, dacht wagenziek te worden. Maar het bleek veel erger. Misselijk, overgeven, flauwvallen, hevige krampen. Wat een rampenrit. Gelukkig mocht ik lekker liggen in het busje, dat was fijn. Helaas werden de krampen steeds erger. Toen we bijna in Nijmegen waren, werd het zo erg dat ik dacht dat ik dood ging. Ik raakte in paniek, was bang, wilde naar het ziekenhuis. Het busje is doorgereden naar het Radboud in Nijmegen. Ik weet daar eigenlijk niet zo veel meer van, alleen dat ik superveel pijn had. Er werd mij gezegd dat ik steeds wegraakte, van de pijn, dat de poging om uit de auto te komen en in de rolstoel zitten mislukte doordat ik weer flauwviel. Ik weet dat ik op een brancard lag, naar de traumakamer werd gereden. Er gingen twee lieve meiden met me mee. Ik was bang, maar was blij dat ze bij me waren. Er stonden al snel veel dokters en verpleegkundigen om me heen, er werd een infuus in mijn arm geprikt, zuurstofmasker op, aan de monitor, bovenkleding uit. Daar lag ik dan, ongemakkelijk, met giga buikpijn. Ik kon niet normaal liggen. Ik kreeg een pijnstiller via het infuus, om de pijn te verminderen. Helaas blijk ik daar nu allergisch voor te zijn, mijn hartslag sloeg op hol, ik hoorde die pieper te keer gaan, voelde mijn hartslag kloppen in mijn keel, net of ik heel zenuwachtig was. De pijn verminderde wel. Er werden foto's gemaakt van mijn buik en longen, er werden echo's gemaakt van mijn buik, lever, nieren, blaas en darmen. Het ging allemaal zo snel. Ik was bang. Gelukkig was iedereen in het ziekenhuis heel lief voor mij, net als die twee van estivant die met me mee gingen. In de wachtkamer zaten ook nog twee lieve mensen op me te wachten, dat gaf me een fijn gevoel, echte collega's. Na afleidende spelletjes te hebben gespeeld, kwam de arts vertellen dat ze niets ernstigs hebben gevonden, alleen verstopping in mijn darmen, waar ik nu laxeermiddelen voor moet slikken. Gelukkig viel het allemaal mee. Ik wist niet dat je van verstopping zo'n erge pijn kon hebben, ik dacht echt dat alles in mijn buik was ontploft. Na dat "goede" nieuws mocht ik naar huis. Nouja, het ziekenhuis uit. Ik mocht met een super lieve collega mee naar huis, en vervolgens werd ik in Apeldoorn opgehaald door mijn moeder. Ik was flink geschrokken, maar werd super gesteund in het ziekenhuis, maar ook onderweg. Ik ben blij dat het allemaal goed is afgelopen en ik denk terug aan een fijne tijd in de sneeuw, met leuke mensen.


 Mijn helden!


1 opmerking: