Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 27 maart 2012

Waarom kost studeren zoveel tranen? Verdriet om een papiertje "veel plezier ermee".

De keuze is voor mij gemaakt. Misschien is dat maar beter ook. Ik wilde zo graag door gaan, ik wilde perse mijn diploma in Juli in mijn zak hebben. Als het zwaar zou zijn, moet ik er maar doorheen bijten, als ik eenmaal dat papiertje heb is het voorbij. Ik ben een doorzetter, wil niet opgeven. Ik ga door, ook al kost het me veel energie, spanning en stress. Diep van binnen wist ik wel dat ik niet gelukkiger werd als ik doorging met mijn studie, mijn lichaam gaf aan dat het zo niet verder kan. Maar ik luister niet, ik wil zo graag in juli klaar zijn, ik moet doorbijten. De optie om te stoppen met mijn studie of stage is zeker wel door mijn hoofd gevlogen. Ik heb echt wel op het punt gestaan om op te geven. Maar ik ben FabiĆ«nne, ik geef niet op, ik ga door, ondanks de tegenslagen, het hoort erbij. Dacht ik. Nu heeft stage samen met mijn stagebegeleider van school voor mij besloten. Ik moet stoppen met mijn stage. Niet omdat ik het inhoudelijk niet kan, daarentegen zijn ze juist heel trots op mijn kracht, mijn werkhouding. Ze zeggen dat mijn producten goed zijn en dat ze niet twijfelen aan de kwaliteit. Ze twijfelen alleen aan mijn welzijn. Ik zit niet lekker in mijn vel, dat hebben zij ook gezien. Ik kan me niet concentreren, haal de een na de andere onvoldoende, weet niet hoe ik het moet verbeteren en als ik het probeer te herschrijven, zit ik huilend achter de computer. Ieder mens weet dat dat geen gezonde houding is. Mijn lichaam geeft aan niet verder te kunnen, ik krijg allerlei lichamelijke klachten, moet overal om huilen en ieder goede nieuws dat ik krijg, wordt overtroffen door een tegenslag. Genoeg signalen, maar ik luister niet. Ik wil het niet horen. Ik zit te veel met mijn gedachten bij de diploma uitreiking in Juli. De onzekerheid of ik in Juli mijn opleiding kan afronden veroorzaakte de meeste rot gevoelens, waardoor ik alleen maar harder moest werken, alleen maar de hogere druk voelde, alleen maar dacht aan: “ik moet…!” Maar waarom wil ik mijn diploma perse in Juli? Wat maakt het uit. Ik ben toch niet dommer? Ik ben toch nog steeds een goede verpleegkundige als ik een half jaartje langer over mijn opleiding doe? Wat maakt het toch uit, ik word toch veel blijer als ik goed in mijn vel zit? Ik ben me heel bewust van mijn gedachten. Maar toch klopt het niet met mijn gevoel. Ik zit er heel erg mee dat ik niet in Juli kan afstuderen. Ik ben enorm teleurgesteld, verdrietig, boos, maar waarom. Misschien omdat ik net zo’n leuke feestelijke diploma uitreiking wil als ik anderen afgestudeerde studenten hoor zeggen? Dat is niet zo als je er langer over doet. Dan krijg je maar een papiertje met “veel plezier ermee….”

Ik moet stoppen met stage, wat betekent dat ik moet stoppen met de minor en dus zeker niet kan afstuderen in Juli. Ik kan pas in September weer verder…Dat vind ik niet leuk. Ik zit nog erg in de ontkenningsfase. Ik wil het niet geloven, ik wil er alles aan doen om die studie zo snel mogelijk te halen. Al weet ik dat stage toch wel gelijk heeft...ik moet eerst lekker in mijn vel zitten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten