Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zondag 1 april 2012

De kracht van een lach

Dit weekend mocht ik weer helpen bij het kinderprogramma tijdens het symposium van de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker met als thema hersentumoren. Iedereen is welkom om het symposium te bezoeken. Er kwamen ook ouders met een kind met een hersentumor naar het Symposium toe. Terwijl de ouders luisteren naar dokters, therapeuten, ervaringsdeskundigen en andere sprekers/gasten, doen wij met de kinderen leuke dingen. Er was ook een speciaal programma voor jongeren en voor mensen die kanker hebben gehad.

Wij kregen de eer om 32 kinderen een leuke dag te bezorgen. De leeftijden verschilden erg, zo waren er drie kinderen van drie jaar en één van 13 jaar. Er waren kinderen die ziek zijn, kinderen die ziek zijn geweest, maar ook heel veer broers en zussen. Het was een speciale dag, met veel spellen in het thema van Pasen. Ik heb alle kinderen zien lachen, zien genieten. Ik heb ze zien spelen, even vergeten wat ze allemaal hebben meegemaakt. Broers en zussen kregen evenveel aandacht als de andere kinderen, zij horen er tenslotte ook bij.

Voorafgaand zag ik wel een beetje op tegen het symposium. Ik had er wel heel veel zin in, maar het thema "hersentumoren" zorgde wel een beetje voor spanning. Ik was bang dat er een kind zou komen die precies hetzelfde heeft als mijn zusje had. Ik was bang voor de confrontatie, ik weet niet hoe ik reageer als ik een kind zie in de zelfde situatie. Maar er was geen kind die me deed denken aan mijn lieve zusje. Ieder kind is uniek. Ik ben blij dat ik tot die conclusie ben gekomen. Nu hoef ik niet meer bang te zijn voor de confrontatie.
Ik vond het een hele bijzondere dag. Ouders hebben al laten weten, ook via twitter, dat hun kinderen enorm hebben genoten. Daar doe ik het voor. Een kind dat het moeilijk heeft laten lachen...wat een mooie taak mag ik vervullen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten