Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




vrijdag 4 mei 2012

Stille kracht (van 4 mei)


Er stond vanavond minidisco op het programma. We wilden graag de nieuwe cd promoten, dus moest ik nog hard aan de bak om de dansjes te leren. Via Youtube keek ik de dansjes en stond ik in mijn eentje los te gaan op de muziek, met de danceinstructors voor me op het beeldscherm. Niet denken, maar gewoon doen. Heerlijk. Voordat we uit ons dak konden gaan met de kids tijdens de minidisco, was de dodenherdenking.
Ik vond het fijn om niet de dodenherdenking alleen te doen, we gingen naar het Grand Cafe van de camping. Daar waren heel veel mensen, sommigen waren nog aan het eten, kinderen speelden in de grote binnenspeeltuin, de bediening nam de bestellingen op en anderen kletsten met elkaar, terwijl er op een groot scherm de herdenking werd getoond op de Dam in Amsterdam.
Ik zat aan de bar, met een warme cappuchino, te luisteren naar het lied dat klonk vanuit de tv. De herdenking begon bijna. De muziek stopte. Stilte. Niemand bewoog. Iedereen herdacht. Ik herdacht. Ik dacht. Ik hoorde de stilte, ik voelde de stilte, stilte kracht. Een klein kindje riep mama, de stilte ving het op. Twee minuten lang, korte stilte. Toen klonk de muziek weer, ik keek om. Ik zag hoe iedereen weer verder ging. Verder ging met het eten, met praten, met werken, met lopen. De wereld om mijn heen bewoon weer, de wereld bewoog weer. Dat voelde zo gek, maar te gelijk ook zo fijn, een tastbare stilte.

Dat bracht mij op het schrijven van dit bericht. Mijn wereld stond letterlijk stil toen papa overleed. Ik ging niet meer naar school, het werk lag plat, we bleven thuis, zelfs met onze gedachten. Maar als ik naar buiten keek, bleven de auto’s door rijden, gehaaste mensen op weg naar het werk, bezig met hun ding, bezig met leven. Ik leefde ook, maar het voelde meer als overleven. Ons leven stond stil. Pijnlijk stil. Lang kon het niet duren. Het leven gaat door, de wereld gaat door, ik moet door. Ik moet eigenlijk helemaal niet door, maar ik wil door.
Nu tijdens de dodenherdenking zag ik dat de wereld om me heen letterlijk stil stond, zichtbaar stil. Maar na twee minuten ging iedereen weer door. De wereld draait door.  Van de stilte is niets meer over.  


Behalve diep in mij. Daar klinkt de stilte nog eventjes door.

1 opmerking:

  1. Jouw stilte herdenkt,en deze herdenkt jouw stilte,
    de liefde,de pijn,de warmte, het gemis.
    Jouw beweging, en de beweging om jou heen,
    kan liefde schenken, pijn geven, warmte brengen,het gemis verminderen of teweegbrengen,
    Jouw stilte in je bewegingen, gedenken jouw gevoelens,die je allemaal in je hebt,wanneer je ze de ruimte geeft om er te mogen zijn,in beweging of de stilte.
    gjamh

    BeantwoordenVerwijderen