Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 7 juni 2012

Ik dacht dat ik mijn studievertraging had aanvaard. Ik heb een leuk project in Zwolle waar ik na de zomervakantie mee start met een medestudent. Ik heb mijn toekomstplannen bijgeschroeft, ik werk nu veel bij om volgend jaar te kunnen studeren en op mijn kamer te kunnen blijven wonen. Het lijkt of ik alles op een rijtje heb. Ik heb me er bij neer gelegd, ik doe nu leuke dingen, die ik niet zou kunnen doen als ik wel zou afstuderen nu. Toch doet het me zeer om te lezen, vooral op facebook, dat klasgenoten zijn geslaagd. Ik gun het ze van harte hoor, maar misschien ben ik toch wel een beetje jaloers. Teleurgesteld in mezelf, ik had dat ook gekund, als die mensen van mijn vorige stage niet zo moeilijk deden. Ik kan nog steeds erg boos worden over die situatie, maar het heeft geen zin, dat weet ik ook wel. Ik studeer niet af, daar kan ik niets aan veranderen. Maar toch merk ik dat ik er niet tegen kan dat iedereen nu wel geslaagd is. Ik voel me dom....ik weet dat het een ontzettend domme, onrealistische gedachte is, maar toch is er dat gevoel. Ik weet wel dat ik niet dom ben, dat ik er geen andere verpleegkundige op word, maar toch voel ik me slecht...ik had altijd goed cijfers, op de middelbare school....en uitgerekend op het allerlaatste jaar van mijn schoolcarriƫre, allerlaatste semester zefls, moet ik blijven zittenn...Ik heb in heel het vierde studiejaar geen enkele studiepunt behaald...dat vind ik slecht. Daar baal ik van. Dat maakt mij nog ongemotiveerder. Maar ik ga door, ik moet en zou dat papiertje hebben. Wat ik ermee ga doen, weet ik nog niet. Het windesheim heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik studeren helemaal niet leuk meer vind, terwijl de meeste mensen zeggen dat studeren de leukste tijd van je leven is...voor mij is het laaste jaar een hel. Het is niet leven, maar overleven...dat is zwaar, maar ik kom er wel...!

2 opmerkingen:

  1. Lieve Fabienne,
    Dit schreef ik vanmorgen.


    Probeer, ook al is het niet eenvoudig

    Wanneer je door het leven
    De duisternis bent ingesmeten
    Je geen licht meer vinden kunt
    Geen kracht meer over hebt
    Moe en uitgeblust de dag in gaat
    De nacht donker is en lang
    Probeer dan
    Ook al is dat niet eenvoudig

    Probeer dan
    De kleuren te blijven zien
    De vogels te horen fluiten
    De zon te verwachten
    De liefde te voelen
    Het vertrouwen te hervinden
    De vriendelijkheid te tonen
    De aandacht te blijven geven
    De natuur te begroeten
    De dag te bedanken

    Probeer dan
    Niet te twijfelen
    Niet te wanhopen
    Geen ruimte te geven aan jaloezie
    Geen angst toe te laten
    Geen woede uit te drukken

    Wanneer het leven niet gaat als verwacht
    Is de kracht van de negativiteit
    Zoveel duidelijker aanwezig
    Het vergt doorzettingsvermogen
    Om weer het licht terug te vinden

    Als het regent is het simpeler
    Om de nattigheid te benoemen
    Dan het vertrouwen uit te spreken
    Dat de zon terug zal komen
    Met al z’n licht en warmte

    Probeer … en ontdek het verschil

    En ik besef dat jij zoveel meer mee gemaakt hebt, dan wie dan ook.. maar dat zal je een hele warme liefdevolle verpleegkundige maken.. bij wie de patienten zich goed voelen.
    Je bent en blijft voor mij een KANJER!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Fabienne,

    Je kan het!! Geloof in jezelf en geniet van alle mooie dingen die je nu wel kunt doen (en indd miss niet had gedaan als je zou afstuderen) Daar kan ik dan wel weer jaloers op zijn. Zet 'm op! En we gaan gauw wat drinken :) Groetjes Iris

    BeantwoordenVerwijderen