Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




maandag 20 augustus 2012

Ketting van Ballonnen 2012

Het zit er al weer op! Vijf jaar lang heb ik op afgelopen week verheugd. Het was de moeite waard. Als het leuk is, gaat de tijd snel, dus dat is een goed teken.

Ik vind dat we buitengewoon verwend zijn. We hebben 650 km gefietst, maar nu een dag later, heb ik helemaal niet het gevoel dat ik zo ver heb gefietst. Net als vijf jaar geleden was er op de fiets een hoop te vertellen, een hoop te delen, te lachen en werd er gezongen. Overal waar we fietsten waren we te horen. Fietsbelconcerten, geschreeuw onder viaducten, geroep (PAALTJE....! TEGENLIGGER...!) en veel gezwaai naar voorbijgangers. Ons motorbegeleidingsteam onder leiding van ons "motor daddy" zorgde dat we veilig konden fietsen. Ook dat maakten dat we veel bijkijks hadden. In bijna ieder dorpje waar we pauze hadden, ontmoetten we wedhouders of burgemeesters. Allemaal lieten ze weten dat we kanjers zijn. We werden goed verzorgd, we werden zelfs verwend met allerlei lekkere dingen. Het avond eten was goed, net als de lunch en ontbijt. We kwamen niets te kort. De overtocht op de afsluitdijk in de oltimers vond ik echt heel erg speciaal. Het voelde een beetje als "Doe Een Wens Dag", het leek een sprookje. Met de oldtimers over de snelweg, normaal verkeer moest voor ons wijken. 2 F16 vliegtuigen die over vlogen, een politiehelicopter, heel speciaal.
De groep was ook geweldig. Ik kan de eerste avond nog herinneren. Iedereen trok vooral op met de gene die ze al kenden. Het was nog een beetje ongemakkelijk. Maar de tweede avond was het al heel anders. We leken een groep. We hadden enorme gesprekken, over koetjes en kalfjes, maar ook heel diepgaand. Ik vond het fijn om niet alleen mijn verhaal te vertellen en begrepen te voelen, maar ook om naar iemand anders te luisteren. De herkenning te voelen, anderen te steunen. We steunden elkaar.
Soms vond ik het wel lastig om de hoop uit te stralen. Ik voel me vaak een beetje ongemakkelijk als ik met een kind praat die nu in de behandeling zit. Met de fietstocht proberen we kinderen hoop te geven, we stralen dat ook uit met de groep. Toch vind ik het moeilijk om mijn verhaal te vertellen aan een kind die nu midden in de onzekerheid leeft. Mijn zusje heeft het niet gehaald, dat gun ik helemaal niemand. Maar ook ik, net als de andere jongeren die meefietsten voor hun overleden broer of zus laten zien dat er leven is na kanker, dat het leven door gaat en dat wij ook kanjers zijn.
Ik denk dat het ons is gelukt, om de hoop over te dragen. We hebben 650 kilometer gefietst, speciaal voor de kinderen die nu behandeld worden, maar ook voor de broers en zussen, ouders, ex-patiĆ«nten en nabestaanden. We laten zien hoe we zijn geworden, na een moeilijke tijd, waar we nog steeds mee moeten leven. 


Ruim een week lang samen, zoveel samen gedeeld. Samen gelachen, samen gehuild, gepraat, getroost, gefietst, gezongen, geknuffeld, elkaar gesteund, misschien zelfs van elkaar gaan houden. Onze kracht uitgestraald, we hebben doorgezet, ondanks de hitte hebben we alles gefietst. We hebben laten zien dat er leven is na kanker, dat we kanjers zijn, dat we doorzetters zijn. We geven niet op, we geven hoop. En dat is wel duidelijk. Dat laten we zien, samen.
Hier zie je mijn mooi versierde fiets met vlaggetje

De 2 prachtige F16 vliegtuigen die speciaal voor ons rondjes boven ons vlogen


Op een stukje van Rotterdam naar Culemborg hadden we vervangend vervoer. De Feyenoord bus.

Fietsen door het ziekenhuis in Groningen

De groep







De politiehelicopter

3 opmerkingen: