Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




vrijdag 14 september 2012

Daar fietste ik dan, in het donker...

Daar fietste ik dan, in het donker. Fietsen in een voor mij nog onbekende stad. Maar door de warmte dat het uitstraalde, was het net of ik hier vaker gefietst had. De oude heerenhuizen pronkten in het donker, riepen me tegemoet. Hier mag je fietsen, hier moet je heen, zo ga je goed. Ik zag de huizen, voelde de straat, rook de gezelligheid, hoorde de stilte en ervaarde de sfeer van de stad. Ik was onderweg van dans naar huis, een kamer waar ik nog maar net woon, maar in deze stad voel ik me thuis. Een koude avond in de zomer, fietsend langs de gracht, links de prachtige sfeervolle huizen, rechts de stadsmuur dat naar me lacht. Het doet me denken aan vroeger, toen mijn leven nog zo anders was. In het dorp waar ik ben opgegroeid, dat dit nog zo ontdenkbaar was. Soms verlang ik naar die tijd, het vertrouwde leven van toen als kind, maar het groter groeien, ontwikkelen is iets wat ik ook bijzonder vind. Daarom ga ik nu dit nieuwe leven tegemoet, en valt het soms wel even zwaar. Mijn herinneringen neem ik mee, verleden en toekomst naast elkaar.
Daar fietste ik dan, op een zomeravond. Fietsen in een voor mij nog onbekende stad, maar door de warmte die het uitstraalt, is het net of ik hier vaker gefietst had.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten