Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 11 september 2012

Niet alléén in mijn studentenkamer

Ik woon nu een half jaar op kamers in Zwolle en nog steeds is het heel erg wennen. Het is toch wel een beetje alleen. Daarom was ik enorm blij dat ik twee vogels had, die mij gezelschap hielden. Ik had ze in mijn kamer staan, voor het raam. Zo konden ze lekker naar buiten kijken en fluitten ze iedereen vrolijk tegemoet. Altijd geluid om me heen, ik kon lekker tegen ze praten. Dan keken ze me begrijpend aan, ookal verstaan ze er helemaal niks van. Het feit dat ze er waren, naar me luisteren en dat lieten merken, gaf me een gerust gevoel. Ik had ze nog goed opgevoed ook, want zodra ik ging slapen, waren zij stil. Net zo lang tot ik de gordijnen weer open deed. Heerlijk. Toen ik een keer nachtdienst had dacht ik dat het een ramp zou worden, maar zelfs toen waren ze stil, tot ik de gordijnen weer opende. Helaas ontdekte ik dat Milow epilepsie had. Af en toe viel hij van zijn stokje en had vervelende krampen. Heel zielig om te zien en ik ging met hem naar de dierenarts. Zij vertelden dat vogels het niet voelen, maar zodra ik merkte dat hij niet meer ging eten enzo, moest ik hem in laten slapen. Helaas bleven de aanvallen bestaan. Wij gingen op vakantie, de buren paste op mijn vogels Mika en Milow en ik legde hun uit dat ik het niet vreemd vind als Milow dood zou gaan.
Toen we terug kwamen van vakantie zat er nog maar één vogel in de kooi. Tot mijn grootste verbazing was dat Milow. Mika was dood gegaan. Maar hoe? Waaraan? Hoe kan dat nou? Ik dacht dat Milow niet oud meer werd, maar Mika...dat had ik echt niet verwacht. Milow was een maand alleen, door de epileptie had hij moeite met vliegen, waardoor hij nog tammer werd dan hij al was. Helaas was de epileptie niet over. Tot afgelopen vrijdag. Ik kreeg het idee dat hij pijn had. De aanvallen kwamen snel achter elkaar en hij piepte er ook bij. Ik haalde hem uit de kooi en knuffelde hem. Zei hem dat het goed was, dat ik maandag naar de dierenarts zou gaan. Op dat moment verkramte hij nog een keer, klonk er een heel zielig piepje en overleed hij in mijn handen. Het is beter voor hem. Milow is nu weer bij Mika. Ik heb ze ook bij elkaar begraven. Binnen een maand tijd mijn beide vogeltjes dood...
Ik hoor nog steeds af en toe hun gefluit, automatisch kom ik altijd fluitend binnen...Mijn vogels zouden erop reageren. Maar nu blijft het stil. Stil.
Daarom houdt pluk mij nu gezelschap. Pluk is mijn konijntje. Ze fluit dan niet zoals Mika en Milow, maar ze is heel zacht, heeft kraaloogjes en kan heel goed knuffelen. We zijn nu al echte vriendinnetjes. Heerlijk. Toch niet zo alleen op mijn kamer!

1 opmerking:

  1. Hee Fabienne,

    Wat moet het nu stil zijn in je flatje! Ik kan zelf ook niet zo goed tegen stilte, dan ga je zo snel na denken over alles wat geweest is en wat gebeurd is.
    Vermoeiend!!...

    Fijn dat Pluk je nu gezelschap houdt, wat voor konijntje is het? Heerlijk als je zo'n beestje tegen je aan kan drukken, en door de zachte haartjes rust kan ervaren.

    Misschien een tip om gewoon de radio altijd zacht aan te hebben staan. Dat kan de stilte en de eenzaamheid ook wat minder maken.

    Liefs! Hetty

    BeantwoordenVerwijderen