Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zaterdag 20 oktober 2012

Herfst wandeling: een fijne herinnering

Het gaat ineens snel. Een paar weken geleden waren de meeste bomen nog groen, nu zijn ze vrolijk gekleurd. Eigenlijk vind de herfst helemaal niet leuk, fietsen door de regen, de kou, langzaam je winterkleding weer uit de kast halen, toch vind ik de herfst ook wel weer leuk. De geur, de kleuren, de kastanjes en de eikeltjes waar je leuke dingen mee kan maken. Heerlijk om door het bos te lopen, te genieten van het kleurenpalet om je heen terwijl de bladeren hun geur afgeven.
Toen we nog jonger waren gingen we in de herfst wel eens naar het bos. Dan maaken we met zijn allen een wandeling. Ik heb daar goede herinneringen aan. Denise en ik speelden, sleepten allerlei takken mee, liepen het liefst naast het pad en in ons plastic tasje stopten we dan eikeltjes, beukennootjes en dennenappels. We deden ook wel eens spelletjes, zoals tikkertje. Het was vooral zo leuk als papa en mama dan ook meededen. Wat ik me ook nog goed kan herinneren zijn de grappen van papa. We liepen we dan door het bos en ineens was papa weg. Dan wisten we al dat hij zich ergens had verstopt. Hoe hij dat deed weet ik niet, maar een paar bochten verder kreeg hij het altijd voor elkaar om ons te laten schrikken. Dat was altijd zo leuk, een vaste prik als we naar het bos gingen.
We zijn ook wel eens verdwaald, dat was tijdens onze vakantie in de Loonse en Drunense duinen. We volgden de rode paaltjes, maar het leek ons leuk om herten en zwijnen te zien. We besloten om niet meer de paaltjes te volgen, maar gewoon een smal bospaadje in te gaan. Ik weet nog precies hoe dat pad eruit zag. We liepen en zochten goed naar de herten, maar helaas hebben we ze niet gezien. Toen we weer met de terugweg wilden beginnen, wisten we niet meer waar we waren. Het was een hartstikke warme dag en ondertussen was ons flesje water leeg. We kwamen uiteindelijk weer op de grote zandvlakte, maar aan welke kant van de grote zandvlakte hadden wij onze auto staan? Door de stand van zon wisten we ongeveer waar het moest zijn, maar die kant was wel een aantal kilometers lang. Met de zon op ons hoofd, het zweet op onze rug, baanden we een weg door het mulle zand. Op een gegeven moment vonden we een restaurant, daar dronken we wat fris en zij vertelden ons dat we in de buurt van onze auto waren. Opgelucht liepen we weer naar de auto en stiekem vond ik het best wel grappig. Nog steeds moet ik er altijd aan denken als ik weer op zo'n zandvlakte kom.
Wat zou ik graag nog een keer met papa naar het bos willen, of met Denise opzoek gaan naar denneappels, lopen door het "donkere woud", hutten bouwen of tikkertje spelen.
Daarom loop ik nog steeds graag in het bos, herinneringen ophalen en genieten van herfst.

2012-10-06 12.16.03.jpg weergeven in diavoorstelling  

2012-10-06 12.11.58.jpg weergeven in diavoorstelling
Denise, mama, Dylan en papa

2012-10-06 12.12.33.jpg weergeven in diavoorstelling
Mama, ik, Dylan en papa

Geen opmerkingen:

Een reactie posten