Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




maandag 22 april 2013

Op kamp met kinderen die leven in de wereld van kinderkanker..

Ik ben alweer een dagje thuis na een prachtig kamp voor kinderen met kanker, kinderen die kanker hebben gehad en broertjes en zusjes van een (overleden) kind met kanker. Dit was al weer de vierde keer dat ik mee ben geweest als begeleider en al vier keer is het een prachtig uniek kamp.
Vrijdag avond werden 43 kinderen tot en met 13 jaar gebracht door hun ouders, om samen met ons een weekend plezier te maken, praten met lotgenoten en gewoon even vergeten wat ze mee hebben gemaakt. We hebben allemaal leuke dingen gedaan, zo hebben we vrijdag avond een korte quiz gedaan en zijn we in het donker naar buiten geweest voor het sprookjes geluiden spel. Zaterdag werden met een touringcar naar het sprookjeshof in zuidlaren gebracht, waar de kinderen zich de hele middag lekker konden uitleven in de grote buiten- en binnenspeeltuin. Ik heb natuurlijk ook veel speeltoestellen getest. Die dag heb ik met een aantal kinderen mooie gesprekken gehad. Ik vind het zo bijzonder hoe kinderen praten over kanker. Ze vragen aan elkaar wat de ander voor litteken heeft en het gesprek is geboren. Ik merk de kinderen de herkenning heel fijn vinden, ookal zijn ze nog zo jong. Vaak kan je ook zien welk kind een broer of zus is van een kind die kanker heeft of had. Ze zijn zo zorgzaam voor de ander, helpen de jongere kinderen. Ieder jaar is het weer een heel bijzonnder weekend, waarin er soms gehuild wordt, maar waar er vooral ook gewoon heel veel plezier wordt gemaakt. De kinderen namen zelf het initiatief om adressen uit te wisselen, omdat ze elkaar anders moeten missen.
Toen de ouders zondag komen om de kinderen weer op kwamen halen, wilden de kinderen bijna niet naar huis. Dat is een goed teken, toch?

Ik vind het heerlijk om zo'n prachtig kamp te begeleiden. Toen ik 15 was ben ik zelf voor het eerst met de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker op kamp geweest. Ik vond het heel erg spannend, maar het was zo'n fijne sfeer, dat ik me al snel thuis voelde en dacht dat ik de andere jongeren al heel lang kende. Ik weet hoe bijzonder zo'n lotgenotenkamp kan zijn en ik ben blij dat ik kan bijdragen aan een onuitwisbare fijne herinnering bij een kind dat in de wereld van kinder kanker is terecht gekomen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten