Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 9 april 2013

Papa, ik heb een brief voor jou!

Lieve papa,

Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Zeven jaar geleden was de dag, die ene vreselijke dag. Het begon als een hele mooie dag, lekker zonnig en warm, bezoekje aan familie, maar het eindigde in een nachtmerrie. Ik hoop dat jij dat jij de nachtmerrie niet hebt meegemaakt, dat je geen pijn hebt gehad.
Zeven jaar lang moet ik je al missen, iedere dag denk ik aan je. Soms voel ik je dicht bij mij, maar soms ben je ook heel ver weg. Ik heb wel eens het gevoel dat je alles kan zien wat ik doe. Als ik onder de douche sta moet ik wel eens lachen, ik bedenk me dan dat je mischien wel eens mee kan kijken. "Pap, Ga weg" denk ik dan. Ik vind het heerlijk om aan je te denken. Zeven jaar geleden had ik een hekel aan je hobby van auto's handelen. Nu vind ik dat juist leuk, dat past bij jou. Ik zie je dan nog zo staan, gebukt met je hand op de muis en je neus bijna in het computer scherm. Ik kon het niet laten om je op je achterwerk te slaan als ik langs liep. Ik kan nog zoveel mooie dingen opnoemen, ik heb gelukkig veel herinneringen. Ik ben wel eens bang dat ik ze vergeet, naarmate het langer is geleden. Kan ik me je stem dan nog wel herinneren? Gelukkig weet ik nu alles nog. Helaas weet ik ook alles nog van die beruchte dag, 9 april 2006. Ik denk niet dat ik dat ooit vergeet. Dat wil ik ook niet, want er waren ook mooie dingen die dag, zo weet ik nog precies wat je als laatst tegen me hebt gezegd. Onze laatste ruzie vond ook die dag plaats. Mensen zeggen wel eens dat je de pijn vergeet naarmate de tijd verstrijkt. Dat geloof ik niet. Ik weet precies welke pijn ik die dag voelde. De schrik, de angst, de woede, het verdriet, het ongeloof, het "waarom" en het kan niet waar zijn. Het doet echt pijn als je dat allemaal tegelijk voelt. Ik hoef niet altijd te huilen als ik aan je fijne herinneringen denk, sterker nog, ik krijg er meestal een glimlach van. Als ik moet huilen is het omdat ik je zo erg mis. Ik bedenk me dan wat "nooit" meer kan. De toekomst doet me het meest verdriet.
Ik kan je nooit meer aanraken.
Ik kan je nooit meer zien.
Jij kan niet bij mijn diplomauitreiking zijn.
Je bent niet bij mijn bruiloft.
Je zal mijn kinderen niet kunnen zien.
Ik zal je nooit meer horen.
nooit meer...
ik kan alleen om je blijven geven
ik blijf van je houden
ik onthoud wie je was
ik wil de herinneringen onthouden
Ik weet dat je op de één of andere manier altijd bij me bent, maar het niet lijfelijk aanwezig zijn, het weten dat je dood bent, doet zo'n pijn.

Lieve pap, ik hoop zo dat jij Denise hebt gevonden toen je 7 jaar geleden naar haar toe ging. Jullie zijn weer samen. Mama zij altijd: "in de hemel is geen tijd, voor je het weet zijn wij er ook!"
Lieve pap, ik ben niet boos op je. Ik mis je gewoon heel erg. Ik mis je....lieve papa.

2 opmerkingen:

  1. Bizar...mijn vader overleed 5, 5 jaar geleden en op zijn crematie heb ik bijna exact voorgedragen wat jij opschreef over "nooit meer"...
    Je schrijft mooi en herkenbaar...

    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen