Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zaterdag 11 januari 2014

Cambodja Battambang dag 5: ik heb een meisje gelukkig gemaakt met een vlecht!

10 januari

Ik mocht samen met twee groepsgenoten en Doreen naar een typisch Khmer marktje. We gingen op de fiets, dat was al een onderneming op zich. We gingen groente kopen voor de kinderen in het weeshuis. De markt was super gezellig. De paden waren smal en elk stukje grond werd benut. Er was veel groente, veel groenten en fruit heb ik nog gezien. Ze zijn hier gewend om groene tomaten te eten, rode vind je hier bijna niet. De bananen zijn ook drie keer zo klein en de komkommers zijn zo groot als augurken. Fruit en groente hebben allemaal dezelfde prijs, per kilo. Je hebt al een paar kilo groente voor 2000 riel. Dat is 50 dollarcent of 40 eurocent. Ik had ontzettend veel zin in appels, maar die waren helaas wel heel duur, omdat ze zijn geïmporteerd. Toch heb ik ze gekocht. Verder koste de andere spulletjes ook geen drol, zo leuk! We waren de enige blanken op de markt, dunne werden goed bekeken. Ik vindende vissen in Cambodja best wel zielig. Ze worden niet geslacht of dood gemaakt voordat ze worden verkocht. Ze liggen levend in een bak zonder water, af en toe spartelden ze. Een vis probeerde te ontsnappen, hij nam een flinke sprong en belande op de straat. Niemand deed er wat aan. Pas toen ik er wat van zei, nouja, toen ik het duidelijk maakte, pakte ze de vis op en legde hem terug. Ik vind het zielig en kon er niet tegen. 
Na de lunch waren we een middagje vrij. Met een deel van de groep gingen we naar de bamboe trein. Vroeger was deze door Fransen aangelegd, nu is het een belangrijke toeristenatractie van Battambang. De treintjes zijn niet meer dan vier wielen aan elke kant van twee stalen buizen en een
Bamboe onderstel. Het onderstel Sinterklaas vergelijken met een vlot, de wielen met die van een speelgoedauto. De rails was ook niet helemaal recht, maar het was een behoorlijk avontuur om met de trein 8 km te reizen. De trein werd aangestuurd door een motor en bediend door een Cambodjaan. Ineens kwam er een tegenligger en ik was benieuwd hoe dat werd opgelost. Ik dacht dat we over moesten stappen toen we uit moesten stappen. Maar ineens pakten ze het onderstel op en legde het aan de kant. Daarna waren de wielen aan de beurt.mik stond met open mond te kijken. De tegenligger kon passeren en onze trein werd weer in elkaar gezet. Dit gebeurde nog vele malen. We kwamen uit in de middel of nowhere. Er stond een winkeltje en er waren kinderen die hun zelfgemaakte spulletjes verkochten. Ze legden het gewoon op mijn tas, duwden het in mijn handen of deden het om mijn arm. Als ik het ze terug wilde geven zeiden ze dat het voor mij was. Ik heb de kinderen wat geld gegeven. Ze waren super schattig. Een wat ouder meisje, genaamd Jenna wilde heel graag haar haar ingevlochten hebben, omdat ze dat zo mooi vond bij mij. Ik hield mijn tas goed bij me, omdatmik bang was dat het werd gestolen terwijl ik aan het vlechten was, maar gelukkig deden ze het niet. Als dank kreeg ik twee mooie armbandjes. Ze was helemaal blij. Deze mensen kunnen al zo blij zijn met zoiets kleins! Zo mooi. Daar kunnen wij als Nederlanders veel van leren.
'S avonds aten we met de groep in een gezellig restaurantje in Battambang, na het shoppen. Het was weer een mooi en bijzonder dagje. Net als de dagen daarvoor. Ik ben blij dat ik deze unieke reis mag maken en geniet van iedere seconde dat ik hier ben!


Lieve groetjes, Fabiënne

Geen opmerkingen:

Een reactie posten