Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




maandag 6 januari 2014

Cambodja dag 2 en 3: Even zijn zoals een Cambodjaan en aankomst bij het weeshuis.

Zondagavond zijn we uitgenodigd om bij Siena te eten. Hij heeft een soort restaurantje, maar dan op een afgelegen straatje, die niet is ontdekt toeristen. Toen we met de Tuc Tucs aankwamen zagen we al hoe gezellig het was aangekleed. Er stond een grote lange tafel waar we met z'n allen aan konden zitten. Het was super leuk gedekt, met typisch oosterse schaaltjes en stokjes. Siena vindt het geweldig dat wij ben hem komen eten, we leken echt special guests. Hij vertelde dat we typisch Cambodjaans gingen eten. Hij legde uit hoe we zelf het sausje voor bij het rundvlees moesten maken, met zout, peper en limoen. We kregen rijst, groente en nog meer vlees. Toen hij vertelde wat voor vlees we voorgeschoteld kregen, schrokken de meesten van ons. We kregen biefstuk, slang en kikker. De slang was onherkenbaar, maar de kikker lag zonder kop en gefrituurd op de schaal. Ik zou het zelf nooit in een restaurant bestellen, maar nu het voor mijn neus lag vond ik wel dat ik het moest proeven. Siena en zijn familie zaten lachten om onze rare reactie. De kikkers werden met topjes van de vingers opgepakt, terwijl het gezicht op standje vies stond en er "iewl" klonk. De slang vond ik geen succes, er zat meer bot in dan vlees en het smaakte best wel raar. De kruiden die erop zaten waren daarentegen wel heel lekker. De kikker smaakt een beetje naar kip. De Cambodjanen eten zelfs de botten en pootjes van de kikkers op, maar dat vond ik iets te ver gaan. Toch heb ik lekker gegeten en vond ik het een leuke ervaring om een typisch Cambodjaans gerecht te eten. Siena maakte ook een kampvuur voor ons en zong een typisch Cambodjaans kampvuur liedje, waardoor wijzer een in het Nederlands zongen. De buurtbewoners vonden het ook erg interessant en aanschouwden onze zang. Ik mocht ook even binnen kijken in hun huisje. Ze slapen met een heel gezin bij elkaar, Wc papier is een luxe product en dat gebruiken ze niet. Zij spoelen hun achtersten af met een beetje water. De mensen zijn ontzettend gastvrij en je merkt echt dat klant koning is. Als ze iets niet hebben, springen ze op een scooter en halen ze het voor je op. Ik ben even in gesprek gegaan met Siena en ik vroeg hoe hij tegen ons als blanken aankijkt. Hij vertelde dat hij ons eerst rijke stinkerds vond, maar nu vind hij blanken niet zozeer rijk. Wij zijn opgegroeid in een andere cultuur en weten niet beter, net als dat zij niet beter weten  hier te leven. Hij is gelukkig zo. Het was een mooi gesprek. 
Na het bezoekje bij Siena gingen we nog even een drankje drinken bij een tentje "Crazy Coconut".
Ze waren net bezig om te sluiten, maar speciaal voor ons deden ze hun barretje weer open. De meesten dronken een cocktail uit een verse kokosnoot. Het was heel gezellig.

De volgende dag vertrokken we met een klein busje naar Battambang. Het was letterlijk proppen en voor velen niet echt comfortabel. Onderweg kregen we ook nog eens twee keer een lekke band, waardoor we wat vertraging opliepen. Naar Battambang wasemen lange rechte weg van 6 uur rijden. De huisjes onderweg waren heel schattig. Zo stonden op palen, dan kan tijdens het regenseizoen de modderstromen onder hun huis door. De huizen zijn klein, zien er erg krakkemikkig uit, maar toch schijnt het stevig te zijn. Ze staan midden tussen de vele bomen, dat geeft het een extra oosters tintje, een beetje zoals ik me Thailand voorstelde. Rond half 5 kwamen we aan bij jet weeshuis in Battambang. De kinderen hadden gelijk door dat wij het waren. Al snel druppelden het grasveldje vol met kinderen. Ze wilden ons gelijk helpen en brachten ons naar ons verblijf. De kinderen zijn heel lief en begonnen al gelijk toenadering te zoeken. We kregen een rondleiding en daarna konden we al aanschuiven voor het diner. Dat was nog lekker ook. In at veel dingen die ik normaal niet ken, het is een beetje wennen. De kinderen eten nadat wij gegeten hebben. Wij hebben ze daarna niet meer gezien. Morgen gaat het echt beginnen, dan worden onze plannen besproken en vertellen zij wat wij voor hen kunnen doen! Nu zijn we nog even het stadje Battambang in, daar is ook internet. 

Liefs!

 
.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten