Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




zondag 5 januari 2014

Cambodja dag 2: Heftige tour op Killing Fields. Met je neus op de feiten.


We stonden vroeg op om naar de Killing Fields te gaan. De reisleider Mark had 4 Tuc Tucs geregeld en we begonnen de tour. Het was een onverwachte route, van de drukke stad met de wat betere huizen naar de afgelegen straatjes net buiten de stad. Daar stonden de krotten. Het valt me op dat alle mensen heel vriendelijk en behulpzaam zijn. De kinderen zwaaiden naar ons terwijl we hen passeerden met de Tuc Tucs. Ik begon me eigenlijk een beetje te schamen. Wij rijke westerlingen, toeristen, met onze fototoestellen door hun arme gemeenschap. Het contrast tussen arm en rijk in Phnom Penh wordt hierdoor extra benadrukt. Ik vond het bijzonder te zien, hoe vrolijk de mensen zijn, ondanks ze zo in armoede leven. Ze weten niet beter. Aangekomen bij de Killing Fields volgenden we een audiotour. Ik had voordat ik naar Cambodja kwam wel wat gelezen over de Killing Fields, maar kon me nog niet voorstellen wat het precies zou zijn. Het werd me al gauw duidelijk dat het een heftige plek is. In deze Killing Fields zijn ongeveer 20000 mensen vermoord en begraven. Het vermoorden gebeurde op gruwelijke wijzen. Tijdens de tour werd je langs verschillende plekken geleid, zo kwam je langs de plek waar toen een schuurtje stond met de moordwapens in opgeslagen werden, ook zag je heel veel kuilen, dat waren allemaal massagraven. Vanaf 1980 zijn ze begonnen met het opgraven van de mensen. De schedels en beenderen zijn bewaard en opgeslagen in een grote Stupa. Die kon je ook bekijken. Op verschillende plekken op het veld zijn nog massa graven bewaard gebleven. Het is een bizar idee dat in zo'n ogenschijnlijk klein graf 450 mensen liggen. Er was ook een dikke boom, tegen die boom zijn de baby's en peuters dood geslagen. Paul pot was de man achter de massamoorden. Hij vond dat ook de baby's en kinderen dood moesten, omdat zij groeien tot slimme mensen. Hij zei: onkruid bestrijd je door de wortels ook te verwijderen. Baby's werden vermoord terwijl de moeder toe moest kijken. Ik kreeg kippenvel terwijl ik naar de boom keek. Baby's werden soms ook in de lucht begooid en opgevangen met een bajonet. Gruwelijk. Wat een heftige tijd voor Cambodja. Als je hoogopgeleid was, slim was of veel macht had werd je al vermoord. Voordat je bij de Killing Fields werd gedood, zat je eerst gevangen in de gevangenis van Phnom Penh, wat eerst een high school was. Daar gingen wij naar onze trip in Killing Fields naar toe. Ook dit was een vreselijke plek. Er hingen foto's van dode lichamen in de cellen, foto's van nog levende slachtoffers waarbij je hun angst bijna kon voelen. Mensen werden echt gemarteld als ze niets vertelden. Nagels werden uitgescheurd en de vingers werden overgoten met alcohol. Mensen werden op de kop gehangen en met hun hoofd in een vaas vol poep en plas gedompeld. Er zijn nog veel meer gruwelijke martelmanieren, maar dat zal ik jullie besparen. Er zijn enkele overlevenden, een daarvan zat in bij de gevangenis, zijn boek te verkopen. Bizar dat hij bijna dood was, was geƫlektrocuteerd en nu gewoon bakken met geld verdiend ...dit was echt een bijzondere dag, heel heftig en als ik weer in Nederland ben ga ik zeker meer opzoeken over de massamoorden.

Eergisteren zijn er 5 mensen doodgeschoten door de politie, omdat ze waren gaan rellen. Hier kan dat blijkbaar. Ik kan me daar in Nederland niets bij voorstellen.

Ik zit nu 2 dagen in Phonm Penh en het is bijzonder hier te zijn. Het is bijzonder hoe sneller lawaai en de drukte went. Toch moet ik ook steeds denken aan toen ik een 9 jaar was. We gingen toen als gezin op vakantie in het Colombinehuis. Daar heb je verschillende huisjes in stijlen van landen ingericht. Wij logeerden in huisje Philipijnen. Er is ook een huisje Thailand. Op de een of andere manier herinnert deze reis mij aan toen. Ik heb me een voorstelling gemaakt van hoe het in het buitenland zou zijn, en nu ben ik daar gewoon. Heel bijzonder.

Ik ga nu lekker eten in het restaurantje van onze taallerraar van gisteren. Bij Siena. Hij maakt een kampvuurtje voor ons.

Morgen vertrekken we dan echt naar het weeshuis in Battambang, spannend.

Liefs, Fabienne


Geen opmerkingen:

Een reactie posten