Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 15 januari 2014

Cambodja Seam Reap dag 1: Van landelijk naar toeristisch

14 januari

Om 10 uur vertrokken we met een busje en een personenauto naar Seam Reap. We zijn een paar dagen vrij en gaan de toerist uithangen. We slapen met zijn allen in een guesthouse. Bij aankomst merkte ik al gelijk dat Seam Reap heel toeristisch is. Overal zag ik blanke mensen, terwijl in Battambang echt alleen Cambodjanen zijn. De winkels die ik zag waren gericht op toeristen en de restaurants zijn westers. We hadden een late lunch dat iedereen wilde nuttigen in de KFC. Ze zijn blijkbaar heel erg toe aan iets westers. Ik was al niet enthousiast van de KFC en nu ik hoor hoeveel mensen daarna last van hun buik hebben gekregen ben ik blij dat ik daar geen kip heb gegeten. Daarna gingen we shoppen. Er zijn veel night markets en het zag er heel gezellig uit. Er ging een wereld open voor de vrouwen onder ons. Overal kleding, sieraden en andere hebbedingetjes. Ik kreeg het dan ook niet voor elkaar om mijn portemonnee in mijn tas te houden. Van al dat hebberige gevoel kreeg iedereen wel trek in een hapje en een drankje. Eerst dronken we wat cocktails bij een heel leuk tentje. De prijzen zijn hier ook duurder dan in Battambang en de mensen spreken veel beter Engels. Als je om je heen kijkt zie je allemaal genietende toeristen. Het heeft wel wat vind ik, maar het landelijke van Battambang spreekt me toch meer aan. Toch geniet ik enorm van deze vrije dagen, want volgens mij is Seam Reap met haar vele bezienswaardigheden de place to be als Jemen Cambodja bent. We aten in een restaurantje waar ze zowel Khmer dood hadden als Europees food. Ik nam een pizza en dat smaakte mij erg goed na de vele rijstgerechten.
We wilden ook het uitgaansleven ontdekken in Cambodja. Cambodjanen kennen niet echt het stappen zoals westerlingen dat kennen. De "pubstreet" is het stap straatje en bestond uit 2 dans cafe's tegenover elkaar. Op de straat werd gedanst, maar je moest je goed concentreren op de muziek die je wilde horen, want je hoorde twee liedjes door elkaar. Toch was het erg gezellig. 
Het negatieve beeld over hoe Cambodja met gehandicapte mensen omgaat wordt helaas bevestigd. Na sluitingstijd wilde een aantal van ons nog naar een ander kroegje, maar ze mochten er niet in omdat één van ons een zichtbare handicap heeft. Ondanks het stampei maken lukte het niet. De manager kon ineens geen Engels. Dit hakte er wel in. Ik krijg meelij met de gehandicapten in dit land, door bijvoorbeeld amputaties door landmijnen of andere aandoeningen. In heel Cambodja zijn ook maar 8 psychiaters. Wat dat betreft kan je ook maar beter in Nederland leven.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten