Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




vrijdag 24 januari 2014

Cambodja Battambang 24 januari: schilderen, Killing Cave en Bats cave.

En weer een dag schilderen. De blogs worden er niet interessanter op, maar het schilderen is wel hard nodig. Het knapt de boel wel flink op. Ik begin ook nog eens handig te worden in schilderen van muren, luiken, deuren, kozijnen en tralies, maar in Nederland raak ik voorlopig even geen kwast meer aan. Gelukkig konden we halverwege de middag de kwasten neerleggen, omdat er een uitstapje op de planning stond. De studenten waren er ook weer en kregen workshops over seksualiteit, feedback, Engels en beleidsplan schrijven. Rond een uur of drie werden we weer met een grote groep in een trucker gepropt. We gingen naar een verg met grotten. Een grot die we bezochten is de Killing Cave. In de tijd van de Rode Khmer werden hier tienduizenden mensen dood of levend in een tientallen meters diepe grot gegooid. Om die grot te bereiken klommen we eerst via een hele lange trap de berg op. Onderweg kwamen we nog wat boedabeelden tegen en wat stoepa's. De Killing Cave maakte een diepe indruk. Het is een bizar idee om op de bodem van die grot te staan en je voor te stellen hoe het in die tijd was. Wat zou het er stinken en wat erg als je de val overleefde. We moesten haast maken om op tijd bij de batscave te zijn. Tegen schemering verlaten duizenden vleermuizen de grotten en gaan op jacht naar voedsel. Het was een lange wandeltocht en iedereen waarbij dat we niet dezelfde weg terug hoefden te lopen over de berg. Helaas waren we net iets te laat om de eerste vleermuizen te zien verschijnen. Van een afstandje zagen we zwarte zwermen de lucht versieren. Kronkelend de weide wereld in. Het was een prachtig gezicht en daarom ook geen ramp dat we niet op tijd waren. Toen we bij de grot waren vlogen de vleermuizen er nog steeds uit. Het stonk enorm naar ratten en de vleermuizen maakten veel lawaai. Toch was het leuk om te zien. Na het eten ging ik met een klein groepje nog wat drinken in een backpackerscafe in Battambang. Vanaf 23 uur 's avonds is het al behoorlijk moeilijk om een tuck tuck te vinden die ons terug naar ons guesthouse wil brengen. Toch is het gelukt. Onze reisleider was om 00.00 uur jarig en we hebben tot  dat moment gewacht. Om twaalf uur zongen we een verjaardagsliedje, feliciteerden we hem en kropen wij ook ons bedje in.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten