Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




dinsdag 4 februari 2014

Cambodja Battambang 27 januari: Laatste dag met de weeskinderen.

Het Peacefull Childrens Home 2 heeft ook een rijstveld in een klein arm dorpje buiten Battambang. Dit veld is bedoeld om zelf rijst te krijgen voor de kinderen zelf. Ze hebben ongeveer 50 hectare land en een deel daar van is nu rijstveld. Deze ochtend mochten we een kijkje nemen in dit dorpje dat veel schade heeft geleden aan de hevige regenval tijdens het regenseizoen. De directeur van het weeshuis ging met ons mee en vertelde ons veel over de rijstvelden en over de vervelende regering die veel van de rijst afpakt. Het kost 17 dollar per dag om alle kinderen van het weeshuis van voedsel te voorzien, voor Cambodjaanse begrippen behoorlijk wat geld. Toch kunnen ze niet helemaal rond komen van hun eigen rijst, maar alle beetjes helpen. Ik vond het mooi om rijstvelden te zien en indrukwekkend om te horen hoe de overheid omgaat met het land. Alles waaraan verdiend wordt gaat naar de overheid, zo komt het land nooit uit de armoede. We lunchten ook in een huisje bij de rijstvelden, vanuit het weeshuis kregen we een lunchpakketje mee. Na de lunch vertrokken we weer met de trucker naar het weeshuis. Het is moeilijk voor te stellen dat het voor ons eigenlijk al niet meer raar was om achterop de auto te zitten. Het zat niet gemakkelijk, maar we zaten lekker in de zon en in de wind en konden de omgeving goed zien. Terwijl wij een bezoek brachten aan de rijstvelden, waren de dayworkers en oudere jongens van het weeshuis al hard aan de slag met het beton pad.
De kinderen werden in de middag verwend door ons. We hadden make-up gekocht voor de dames en wat gekke snorretjes voor de jongens. Een aantal van ons maakten de kinderen mooi op voor de disco van de avond. De kinderen vonden het geweldig. Ik voelde me niet zo lekker en bracht mijn middag helaas door op bed, in de hoop dat ik in de avond me beter voelde.
Gelukkig voelde ik me inderdaad wat beter en kon ik genieten van ons laatste diner in het weeshuis. Voor de laatste keer alleen het groente en uit de schalen vissen, omdat ik de kip met meegehakte
botten echt niet meer kon aanzien. Laatste keer droge rijst met was vocht van de soep. Het klinkt misschien dat het eten niet lekker was, maar gelukkig was het wel lekker  hoor. Het leek alleen allemaal zo op elkaar. We konden iedere avond wel een keuze maken in wat we wilden eten en op het laatst wisten de koks ook wel wat wij lekker vonden. Ik ging alleen toch voor het vegetarische. Regelmatig vonden we insecten of haren in het eten en doordat ik een kijkje in de keuken heb genomen leek het eten allemaal iets minder lekker. Toch was deze laatste maaltijd wel lekker, omdat het de laatste keer was denk ik. Na het eten begon het "afscheidsfeest". We deelden de spullen uit die we vanuit Nederland hadden meegenomen, zoals kleding voor de kinderen. De studenten van de universiteit vanuit Battambang kregen hun certificaat. Het was grappig om te zien hoe blij zij met dit certificaat zijn, terwijl wij voor ons gevoel niet echt heel erg professioneel zijn geweest. We hebben goede workshops gegeven en hun veel geleerd, maar wij zijn geen docenten. Toch hebben zij nu een certificaat voor het uitwisselingsproject e ik ben trots dat wij daaraan hebben meegeholpen. Wij kregen als vrijwilligers ook een leuk aandenken van de directeur, een sjaaltje. Ik wilde al graag een sjaal als souvenir kopen, omdat de Cambodjanen daar veel mee rond lopen, maar deze is nu extra speciaal omdat ik hem gekregen heb. Ik ben er erg blij mee. De kinderdisco was ook echt super geweldig. Het was leuk om te zien hoe de kinderen dansen en hoe de band tussen ons en de kinderen is gegroeid in de tijd dat we er waren. We dansten op pop muziek, kindermuziek, maar ook op Khmer muziek. Wij deden allemaal vrolijk mee en ik leerde een beetje Khmer dansen. Het was een vreemde mooie avond met de kids en ik heb genoten. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten