Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 5 februari 2014

Cambodja Phnom Penh: afscheid

28 januari
Om tien uur stonden we allemaal klaar met onze spullen om afscheid te nemen van de kinderen en te vertrekken naar Phnom Penh om daar de laatste dagen van de reis door te brengen. De kinderen moesten tot 11 uur naar school en daar hebben we even op gewacht. Het afscheid was moeilijk, vooral met enkele oudere kinderen en begeleiders. Afscheid nemen is nooit leuk en het was dan ook niet raar dat enkelen wat tranen lieten zien. Toch moesten we gaan. Gepropt in het busje reden we het terrein af van Peacefull children home 2, uitgezwaaid door de lieve kinderen en begeleiders. Het was raar om te bedenken dat je deze mensen waarschijnlijk nooit meer in je leven gaat zien. Ons leven gaat door, hun leven gaat door. Zij zijn ons waarschijnlijk sneller vergeten dan wij, omdat ze wel vaker groepen op bezoek krijgen. Toch noemden enkele kinderen wel wat namen op van de deelnemers van de oktobergroep die hen bezocht. Ik hoop dat ze de toekomst krijgen die ze verdienen en ik ga me de komende jaren nog inzetten om dit te waarborgen.
de reis naar Phnom Penh verliep voorspoedig, deze keer hadden we geen lekke banden of veel moeten stoppen. We verbleven in hetzelfde guesthouse als de eerste dagen in Cambodja. Het leek weer zo vertrouwd.
De laatste twee dagen in Phnom Penh stonden in het teken van shoppen, gezelligheid, Khmer fotoshoot en laatste momenten met elkaar. Stiekem voelde het ook wel een beetje als een afscheid.
De Khmer fotoshoot was wel een bijzondere ervaring om apart te benoemen. De Cambodianen zijn kleine dunne mensen en voor de fotoshoot werden we in hun kleding gepropt. Typisch Khmer kleding met veel glitters en mooie stofjes. Mijn oranje topje zat ook echt behoorlijk strak en werd met spelden achter op mijn rug vastgezet. Iedereen werd opgemaakt, echt mooi vond ik het niet, want mijn mooie bruine huid werd witter gemaakt en ik had pijnlijke nep wimpers op. Vanaf het moment dat ik het topje aan had, kon ik niet meer normaal ademen of zitten, bang dat ik uit de stof scheurde. De shoot duurde lang, want iedereen mocht individueel op de foto en er werden een paar groepsfoto's gemaakt. Ik was blij dat na de shoot mijn strakke kleding uit mocht en dat ik weer normaal kon ademen. In verband met het Chinees nieuwjaar konden we de foto's helaas niet mee naar huis nemen, want het fotobureau was een aantal dagen dicht. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat.
De laatste avond aten we weer bij Siena. Niemand verheugde zich op gebakken slang en kikker, maar het is wel een typisch Khmer gerecht en als laatste avond was het wel erg gepast. Het was trouwens niet eens duidelijk dat we daar gingen eten, want het werd als verrassing gehouden. Uiteindelijk kregen we gefrituurde kikker en koeien organen. Ik heb niet echt veel gegeten, al waren de kikkers wel erg lekker. Na het eten stond er nog een laatste verrassing voor ons klaar: Karaoke. We gingen naar een karaoke bar, maar volgens mij is het in Cambodja een heel HOT uitgaans gebeuren, want er staan in Cambodja veel karaoke tenten waar je als groep je eigen zaal kan huren. Je krijgt prive bediening en niet veel vreemden horen je valse gezang. Het was een gezellige avond met veel gelach en geschaam.
31 januari vertrokken we om 2 uur 's middags naar het vliegveld. Daarvoor heb ik nog een rondje gelopen door Phnom Penh en genoten van het laatste warme zonnetje, ijsje en palmbomen. Het voelde apart. Ik nam afscheid van de natuur en de cultuur. Nog één keer namen we een Tuc Tuc. Zomaar, omdat het kon, maar ook omdat we een beetje de weg kwijt waren..haha.
De terugvlucht verliep goed. Ik heb geslapen, waardoor de reis lekker snel ging. Voor mij was het nog een verrassing wie mij zou ophalen van Schiphol. Het kon of mijn Opa zijn, of mijn vriend. Ik was erg blij verrast dat ik ze daar ineens allebei zag staan. Dat blije moment was gelijk het moment om afscheid te nemen van de groep. Na een dikke groepsknuffel druppelde iedereen langzaam naar huis, met in gedachten: "tot over 2 weken, tijdens de reunie".

Geen opmerkingen:

Een reactie posten