Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 9 april 2014

"Het went nooit"

Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik niet jaloers ben op mensen die nog vader hebben. Ik kan wel zeggen dat het me soms pijn doet. Toen ik net 15 jaar was dacht ik nooit na over een leven zonder hem. Het was voor mij niet meer dan normaal om een vader te hebben. Ik wist toen al wel wat de dood was en dat je mensen die je dierbaar zijn kan verliezen. Ik was tenslotte mijn lieve tweelingzusje al verloren. Ik dacht dat ik niemand meer kon verliezen, want ons gezin kent al een sterfgeval, ik dacht dat het eerst eerlijk verdeeld moest worden in de wereld. Een les die ik nu wel geleerd heb is dat het leven geen rekening houdt met of het eerlijk is of niet. De dood van papa kwam daarom ook als een grote klap. Ik was ruim 15 jaar en we hadden een goede band met elkaar. Ik kon niet geloven dat ik mijn vader nooit meer kon zien, nooit meer kon voelen, kon horen of met hem kon praten. Dat ik nooit meer "papa" kon zeggen. Aan "nooit meer" denken doet pijn en went nooit. Ik ben nu acht jaar verder en heb geleerd om een leven te leven zonder een papa, maar eraan wennen doe ik nog niet. Ik weet ook niet of dat ooit gaat lukken. 
Ik kan enorm genieten van andere vaders. Als ik ik zie hoe trots ze zijn op hun kinderen, hoe ik hun geluk in hun ogen kan aflezen word ik even herinnerd aan mijn lieve vader. Hij was ook trots op mij, hield van mij en was trots dat hij mijn vader was. Ik gun iedereen een vader, maar op zulke momenten zou ik graag even willen ruilen. Even een vader om mij heen willen voelen en te zien hoe hij van mij houdt, ookal weet ik dat mijn vader nog altijd bij mij is. 

Lieve papa,
Ik mis je!

Marcel Hoogeveen
08-08-1968       09-04-2006



1 opmerking: