Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




woensdag 9 juli 2014

Dit is Semmie


Het was herfst in 2012. Hij viel me op. Pluizig, klein en wollig, nieuwsgierig en lief. Ik vond hem al gelijk leuk, hij mij ook...denk ik. Hij ging met me mee naar huis. We speelden samen, knuffelden en keken televisie. Hij moest eerst nog wennen, sabbelen aan zijn pootje voelde vertrouwd. Het sierde hem. Nog steeds vind ik het super schattig als hij dat doet. Semmie is ondertussen al een grote kater geworden. 
Hij heeft een stoere, lieve uitstraling en met de tekening in zijn gezichtje en grote ogen kijkt hij nieuwsgierig de wereld in. Ik ken meerde katten en ik blijf me verbazen over het eigen karakter dat iedere kat heeft. Semmie is ook een apart figuur. Iedere keer alsmhij een streek uithaalde zeg ik: "typisch een Sem streek!"  Ik ben met Sem bij een dierengedragstherapeut geweest. Ik weet het, het klinkt raar, maar ik heb er echt wat aan gehad. Semmie is geobsedeerd door eten, vooral mijn eten is interessant. Hoe ik ook at, wat ik ook at, hij kreeg het voor elkaar om het van mijn bord te jatten. Broodzakjes met mijn gesmeerde boterhammen jatte hij uit mijn tas en toen hij het voor elkaar kreeg om mijn koelkast te openen en te plunderen, was ik het zat. Ik kreeg via de dierenspeciaalzaak het nummer van de gedragstherapeut. Ik moest "denkspeelgoed" aanschaffen, zodat hij moet werken voor zijn eten, hij wordt dan beloond. Tevens moest ik hem een time-out geven als hij iets deed wat niet mocht. Een time-out van 3 minuten in een andere ruimte. Ik heb Semmie maar een paar keer een time-out hoeven geven, het werkte heel goed. Het denk speelgoed was ook een succes. Sem jat mijn eten niet meer. De koelkast had nog wel erg veel aantrekkingskracht, daarom heb ik er een kinderslot op gezet. Sem werd een schatje, en dat is hij nog steeds. Hij heeft nog steeds zijn streken, maar daar kan ik wel om lachen. Hij wil bijvoorbeeld altijd mee naar de wc, hij sabbelt op zijn achterpootje, als je hem een rietje geeft wordt hij helemaal gek en sjouwt hij de hele dag als een hondje het rietje mee. Semmie kan heerlijk met zijn achterpoten wijd op de grond liggen, gekke geluidjes maken als hij een vogel ziet, stiekem een gehaktbal uit de pan jatten als we even niet opletten en hem dan slim meenemen onder de tafel. Sem is een knuffelbeest, een speelkameraad en een hele lieve huisgenoot. Ik geniet van hem en ik ben er zeker van dat hij blij is met mij als maatje. Dat is mijn Sem.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten