Het leven van een brus

Het leven van een brus zonder vader...




donderdag 25 december 2014

Papa's warme trui

Papa had een wollen gebreide trui. Een lekker warme losse grijze trui. Hij droeg het vaak. Nu heb ik zijn trui. Ik vind het jammer dat de trui mij veel te groot is, dat ik voor gek loop als ik hem draag. Maar op dagen zoals deze, ben ik blij dat ik hem heb.

Op de dagen van samenzijn, genieten met elkaar, er zijn voor elkaar, is het samenzijn voor mij niet zo vanzelfsprekend. Ik ben ontzettend blij met de mensen om me heen. Ik weet dat kerst vieren met hen ook fijn is. maar het is niet meer zo als voorheen. Vroeger wist ik (gelukkig) nog niet dat je mensen kon verliezen om wie je geeft. Toen waren kerstdagen echt kerstdagen dat je samen was, samen ontbeet, samen op pad ging en samen dineerde. Hoewel het soms verplicht voelde om naar familie te gaan, was het wel altijd erg gezellig en zijn het nu fijne kerstherinneringen.
Ik vind kerst nu ook wel een mooie tijd, maar toch is niet meer zo als vroeger. Tijdens kerst wordt er extra op de feiten gedrukt. Kerst zal nooit meer zo zijn als vroeger, papa is er niet bij, Denise is er niet bij. Twee van de belangrijkste mensen in mijn leven te moeten missen, doet met kerst extra pijn, omdat ik met een feest als kerst zo graag samen wil zijn.

Papa's grijze warme trui ligt in mijn kast. Gisteravond werd mijn aandacht ernaar getrokken. Ik dacht "Waarom doe ik hem niet gewoon aan?". Ik pakte hem en trok hem aan. Het voelde al gelijk lekker warm, omgeven door warmte, warmte dat hij ook voelde toen hij de trui droeg. Nu snap ik waarom hij het zo'n fijne trui vond. Ookal staat de trui mij niet en is hij veel te groot, thuis kan ik hem dragen, zonder dat anderen het zien. En als ze mij toch zien? Jammer dan. Als ik de trui draag, heb ik papa echt even om me heen.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten